«Παιδιόθεν καί εξ απαλών ονύχων,ού μην αλλά καί πατρόθεν καί από πάππου καί των άλλων προγόνων,την Αλβανίαν εμάθομεν να θεωρούμε επαρχία ελληνικήν...τούς δε Αλβανούς Έλληνας γνησιωτάτους καί ελληνικωτάτους»(Λουκάς Μπέλλος)
«Η διαίρεσις ημών Αλβανών καί Ελλήνων διευκολύνει το κράτος άλλων.Μίαν ημέραν εξυπνήσαντες,θα ίδωμεν αίφνης ότι απωλέσθημεν,νομίσαντες ότι αναγεννώμεθα»(εφημερίς «Νεολόγος» αριθ.φ.617,Κων/πολη 1870)
«Ελλάς άνευ Αλβανίας καί Αλβανία άνευ Ελλάδος ουδέν γενναίον δύνανται να επιτελέσωσιν εν τη Χερσονήσω τού Αίμου»(Νεοκλής Καζάζης)
«...Οί Έλληνες είνε Αλβανοί καί οί Αλβανοί είνε Έλληνες»(Βλάσης Γαβριηλίδης,ιδρυτής καί διευθυντής της εφημερίδος «Ακρόπολις»,1883)
«Όπου υπήρχον Αλβανοί άποικοι,έμειναν καί ζώσι σήμερον άθικτοι,αμόλυντοι,αδελφοί Έλληνες πάντες,υπερήφανοι διά τούτο..»(Αντώνιος Δ.Κεραμόπουλος)
«Ευγνωμοσύνης καθήκον,πολιτισμού υποχρέωσις ήτο,οί νεώτεροι Έλληνες ελευθερωθέντες τού τυρρανικού ζυγού καί ανεξάρτητον έθνος αποτελέσαντες να στρέψωσιν το βλέμμα των περί τα περί εαυτούς ομογενή φύλα καί τον εκπολιτισμόν τούτων,αν όχι την απελευθέρωσιν,μία των κυρίων ενασχολιών των να έχωσιν.Εκείνο δε, πέριξ τού οποίου πάσα μέριμνα Κυβερνητική καί ιδιωτική έπρεπε να περιστραφεί,είναι η Αλβανία,ο ιπποτικός εκείνος τόπος όστις διά των ανδρείων τέκνων του,τα μάλα συνετέλεσεν είς την απελευθέρωσιν τού τμήματος τούτου της Ελλάδος..»(Κων/νος Χ.Βάμβας)
«Επί των οροπεδίων της Αλβανίας απαντώνται πλείστοι νομάδες καί ποιμένες λαοί,παρ' οίς ανευρίσκονται Ομηρικά έθη καί ήθη καί έθιμα.Εν τη Αλβανία πολλαί σκηναί της Ιλιάδος καί της Οδυσσείας αλλά καί της Αινειάδος διαδραματίζονται πολλά ολίγον αυταίς παραλάσσουσαι»(ελληνική εφημερίς της Ρουμανίας «Δεκέβαλος» 1874,αρ.2 καί 7)

Ναί! είμαι η βάρβαρος Αλβανία (Ιλλυρία)

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Α.Κόλλια:Αρβανίτες καί η καταγωγή των Ελλήνων (12)

Ίων Δραγούμης


«Παρ' όλα αυτά είχε έντονες επιφυλάξεις για τη Μεγάλη Ιδέα. Οι Έλληνες της διασποράς ζούσαν ανάμεσα σε πολυπληθέστερους λαούς και μόνο με τον πόλεμο θα τους έδιωχναν αυτούς από τον τόπο τους. Πρώτιστο μέλημα του Δραγούμη να διατηρηθούν οι ελληνικές παροικίες στα Τουρκοκρατούμενα εδάφη και η Ελλάδα να προσπαθούσε να αναπτύξει την άμυνά της προς το βορρά.
Φοβόταν τους Σλάβους περισσότερο από τους Τούρκους γι' αυτό και σκεφτόταν τη δημιουργία μιας "Ανατολικής Ομοσπονδίας" στα πρότυπα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που θ' αναχαίτιζε τους Σλάβους και θα απαλλάσσονταν από την κηδεμονία των ξένων δυνάμεων».

Διεθνές Σλαβικό Κανάλι


Το σύνθημα του καναλιού είναι: «Στους Σλάβους για τους Σλάβους και στον κόσμο – για τον σλαβισμό!»
http://slav.tv/


http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B5%CE%B8%CE%BD%CE%AD%CF%82_%CE%A3%CE%BB%CE%B1%CE%B2%CE%B9%CE%BA%CF%8C_%CE%9A%CE%B1%CE%BD%CE%AC%CE%BB%CE%B9

MATTHEW NIMITZ:Οί Σκοπιανοί είναι Σλάβοι καί όχι Μακεδόνες


Νέα τροπή αρχίζει να παίρνει το θέμα της ονομασίας μετά από αυτές τις δηλώσεις


Ο ειδικός μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών για το θέμα της ονομασίας του κράτους των Σκοπίων, Μάθιου Νίμιτς, κατά τη συνάντηση που είχε την Παρασκευή στη Νέα Υόρκη με αντιπροσωπεία της Παμμακεδονικής, αναγνώρισε ότι οι
Σκοπιανοί είναι Σλάβοι και ότι «έκαναν τεράστιο σφάλμα στην προσπάθειά τους για αρχαιοποίηση της κοινωνίας και χρησιμοποίηση των αρχαίων ελληνικών μακεδονικών συμβόλων», δήλωσε…
στον «Εθνικό Κήρυκα» ο πρόεδρος της οργάνωσης, ιατρός Αντώνιος Παπαδόπουλος.
«Επί πλέον, ο κ. Νίμιτς όταν του ανέφερα το θέμα της Μακεδονικής ταυτότητας και ότι δεν πρέπει να χρησιμοποιείται ο επιθετικός προσδιορισμός ‘Μακεδονικός’ για το στρατό τους, τη γλώσσα τους και το λαό τους, μου είπε ότι, πράγματι, ίσως να είναι μια καλή ιδέα να χρησιμοποιείται ο όρος ‘ο λαός της τάδε Δημοκρατίας’, ‘ο στρατός της τάδε Δημοκρατίας’ και ‘η γλώσσα της τάδε Δημοκρατίας’, και όχι ο επιθετικός προσδιορισμός ‘Μακεδονικός’ κ.λπ.», πρόσθεσε.

http://www.votegreece.gr/archives/10007

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΟΙ ΙΛΛΥΡΙΟΙ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ (2)

Γράφει ο φιλόλογος-γλωσσολόγος Μάριος Δημόπουλος

Παρουσιάζουμε το απόσπασμα από το βιβλίο του Λουκά Μπέλλου στη δημοτική.

‘’Η αλβανική λεγόμενη διάλεκτος είναι αρχαιότατη και καθαρά ελληνική και ιδίως αιολική, όπως ήταν όλων των βόρειων Ελλήνων από Ελικώνα και Παρνασσού μέχρι Ολύμπου και μέχρι Αίμου…

Ίδιο γνώρισμα της ελληνικής φυλής και η μεγάλη της δύναμη, αλλά και η μεγάλη της αδυναμία υπήρξε η έσχατη αποκέντρωση και η από αυτήν ανισόρροπος ανάπτυξη και η εκ περιτροπής ανάδειξη μιας επαρχίας και ενός φύλου ή μιας μόνο πόλης. Μετά τον Θρακομακεδονικό πολιτισμό, ο οποίος μόρφωσε τη γλώσσα και διέπλασε την ελληνική θρησκεία, υπό τον Ορφέα και Θάμυρι και τους Ορφικούς γενικά, βρίσκουμε τους Κρήτες υπό τον Μίνωα, ο οποίος πιστεύεται και γιος του Δία (γνωστό ότι στην Κρήτη δεικνυόταν και τάφος του Δία). Μετά τους Κρήτες βλέπουμε τους κατοικούντες τη Μικρά Ασία και τις παρακείμενες νήσους Κύπρο και Σάμο Αιολείς και Ίωνες (από τους οποίους και τώρα ακόμα από τους Άραβες και τους Τούρκους Ίωνες καλούμαστε) και μετά από αυτούς βλέπουμε τις Μυκήνες και το Άργος, εξ ου και το όλο έθνος Αργείοι και Δαναοί και Αχαιοί από τον Όμηρο καλούνται.

Αλλά προ αυτών είχαν αναδειχθεί οι δίοι Πελασγοί, οι βρισκόμενοι παντού στην Ελληνική Χερσόνησο και ίχνη αφήνοντας τα πολλαχού ακόμα σωζόμενα κυκλώπεια τείχη. ‘’Ελληνικόν δε το Πελασγικόν’’ κατά Διονύσιο τον Αλικαρνασσέα.

Τοιουτοτρόπως και οι Μινύες του Ορχομενού στη Βοιωτία, οι οποίοι και αυτοί άκμασαν κάποτε έχοντας και φόρου υποτελείς αυτές τις επτάπυλες Θήβες, και των οποίων ο θησαυρός, θαυμάσιος κατά τον Παυσανία, όσο και τα άλλα θαυμαζόμενα ως ονομαστά και μεγάλα έργα της αρχαιότητας, σώζεται μέχρι σήμερα στον Ορχομενό.

Αργότερα άρχισαν συγχρόνως περίπου να αναφαίνονται δύο ελληνικά φύλα από την Ήπειρο και τα δυο εκβλαστάνοντα, οι Έλληνες δηλ. από τους ιερείς της Δωδώνης Σελλούς προς τον ποταμό Σελλήεντα της Θεσπρωτίας και οι Ιλλυριοί από τα βόρεια της Ηπείρου και Μακεδονίας.

Και το μεν όνομα των Ελλήνων από την Ήπειρο και Θεσσαλία γρήγορα κατέλαβε και την κυρίως Ελλάδα και όλο το Ελληνικό…Οι δε Ιλλυριοί ονομάστηκαν όπως και η χώρα τους Ιλλυρία από τον Ιλλυριό τον γιο του Κάδμου και της Αρμονίας, η οποία, ως γνωστόν, ήταν κόρη του Άρη και της Αφροδίτης, και έτσι με τους Θηβαίους στη Βοιωτία είχαν τους ίδιους εθνάρχες. Διότι ο Κάδμος και η Αρμονία αφού κατοίκησαν την Καδμεία και τις Θήβες μετέβησαν στους Εγχέλυες και βασίλευσαν εκεί και τεκνοποίησαν. Εξακολούθησε δε η σχέση και επικοινωνία μεταξύ Θηβαίων και Ιλλυριών και αργότερα. Διότι, όταν οι Θήβες κυριεύθηκαν από τους Επιγόνους, ο βασιλιάς Λαοδάμας μαζί με τους άλλους Θηβαίους που δεν θέλησαν να υπομείνουν την υπό των Αργείων δουλεία, κατέφυγαν στους Ιλλυριούς, ως φίλους βεβαίως και ομοαίματους.

Το όνομα των Ιλλυριών γρήγορα επιβλήθηκε και στα άλλα όμαιμα και συγγενή φύλα από τις Άλπεις μέχρι τον Εύξεινο Πόντο και από την Επίδαμνο (το σημερινό Δυρράχιο) και τη βόρεια Μακεδονία και Θράκη μέχρι και πέραν του Δούναβη. Αργότερα μετά την πτώση της κυρίως Ελλάδας και της Ηπείρου και της Μακεδονίας, το όνομα της Ιλλυρίας δόθηκε σε όλα ανεξαιρέτως τα ελληνικά φύλα, τα οποία αποτέλεσαν ένα από τα τρία θέματα ή τμήματα της ρωμαϊκής και βυζαντινής αυτοκρατορίας. Τουτέστιν η Ιλλυρία τότε αποτελούσε το τρίτο της όλης γνωστής οικουμένης, έχοντας όρια προς δυσμάς μεν τις Άλπεις, προς ανατολάς δε τον Εύξεινο Πόντο, προς βορρά δε υπερέβαινε τον Δούναβη και τη Δακία (νυν Ρωμουνία), προς νότο δε έφτανε μέχρι το Λιβυκό πέλαγος περιλαμβάνοντας έτσι την Κρήτη, την Πελοπόννησο και τη Στερεά Ελλάδα, τα Επτάνησα, την Ήπειρο και Θεσσαλία και Μακεδονία και το μεγαλύτερο μέρος της Θράκης μέχρι τον Έβρο.

Μέχρι τώρα οι ιστορικοί και οι φιλόλογοι τους Ιλλυριούς θεωρούν βάρβαρους και κατά κάποιον τρόπο Σκύθες ή και Ούνους και Βανδάλους, ξένους τουτέστι προς τους άλλους Έλληνες. Νομίζω εσφαλμένη και επιπόλαια όσον και άδικη τη γνώμη αυτή. Και ότι ήταν ελληνικά φύλα αρκούντως, νομίζω, το υποδεικνύει και η άνω μνημονευθείσα ονομασία όλης της Ελλάδας διά του ονόματος της Ιλλυρίας, πράγμα το οποίο βεβαίως ουδέποτε θα ανέχονταν οι Κρήτες και οι Πελοποννήσιοι και οι Θεσσαλοί και οι Μακεδόνες και οι λοιποί Έλληνες, εάν επρόκειτο περί ξενικού και βαρβαρικού και υβριστικού ονόματος. Αλλά ούτε στο νου των Ρωμαίων και Βυζαντινών θα ερχόταν ποτέ να ονομάσουν γνωστές και ένδοξες χώρες και επαρχίες διά ξενικού ονόματος και δη βαρβαρικού. 2) Στις συνθήκες προς τον Αννίβα τον Καρχηδόνιο του βασιλιά της Μακεδονίας Φιλίππου, στις οποίες μεγάλο και πολύ ενεργό μέρος έλαβε ο Δημήτριος ο Φάριος, μνημονεύονται μόνο ‘’οι Μακεδόνες και οι άλλοι Έλληνες’’, στους οποίους βεβαίως περιλαμβάνονται και οι Ιλλυριοί, αφού άρθρο ορισμένο προβλέπει για τον Δημήτριο και την εγκαθίδρυσή του στην Ιλλυρία, από όπου είχε αποβληθεί από τους Ρωμαίους. 3) Οι μεταξύ Ιλλυριών και των άλλων Ελλήνων επιγαμίες δείχνουν ότι δεν πρόκειται περί βαρβάρων, όπως οι ιστορικοί τους θέλουν. Γνωστό, ότι η μητέρα του Φιλίππου του Αμύντα Ευριδίκη και μάμμη του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήταν κόρη του βασιλιά των Ιλλυριών. 4) Τα περισωθέντα σε εμάς κύρια ονόματα των Ιλλυριών, Ευρυδίκη, Άγρων, Τεύτα και Τριτεύτα (κατά το Πτολεμαίος και Τριπτόλεμος), Πλευράτος, Δημήτριος, Πλάτωρ (αντί Πλάτων βεβαίως, τροπή του νι σε ρω), και Γάλαυρος και Σκερδελαίδας είναι αρκετά εκφραστικά. 5) Κατά την εποχή που οι Ρωμαίοι άρχισαν να επεμβαίνουν στα ελληνικά, και πρώτα διά της Ιλλυρίας, οι Ιλλυριοί είχαν την επιστολογραφία σε χρήση. Τότε δύο αλφάβητα υπήρχαν στην Ευρώπη, το ελληνικό και το λατινικό, το οποίο πάλι Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδας συνέταξαν για τους Ρωμαίους. Αλλά μέχρι τότε καμμιά σχέση δεν είχαν οι Ιλλυριοί ούτε επικοινωνία με τους Ρωμαίους. Επιστολή ληφθείσα από τη Μακεδονία (βεβαίως Ελληνική) και σπουδαιότατες αναγράφουσες ειδήσεις ο Φίλιππος διαβίβασε και έδειξε μόνο στον παρακαθήμενο Δημήτριο τον Φάριο στην Κόρινθο. 6) Η Ιλλυρία διακρινόταν σε δύο από τους Ρωμαίους και τους Έλληνες, Ιλλυρία βάρβαρη δηλ. και Ιλλυρία Ελληνική. Και η μεν βάρβαρη λεγομένη περιείχε την Ιαποδία, Λιβουρνία και Δαλματία εκτεινομένη, όπως προείπαμε, από τις Άλπεις και περιλαμβάνουσα και τους Ενετούς, οι οποίοι ήταν Ιλλυριοί μέχρι της σημερινής Αλβανίας, η οποία είναι η Ελληνική Ιλλυρία. Και το επώνυμο βάρβαρη βεβαίως εδώ δεν έχει εθνολογική έννοια, αλλά μόνο δείχνει τον βαθμό του πολιτισμού, ο οποίος βεβαίως δεν βρισκόταν σε πολύ υψηλό σημείο, αφού σε αυτούς τα κύρια επαγγέλματα ήταν η ληστεία και η πειρατεία. Αλλά αυτά, ως γνωστό, και μέχρι τον Όμηρο σε όλους τους Έλληνες τίποτα το επίψογο δεν είχαν και για αυτό οι φιλοξενούμενοι μετά το δείπνο ερωτώντο, εάν ήταν έμποροι ή ληστές, τα οποία θεωρούνταν, όπως φαίνεται, ως συνώνυμα ή τουλάχιστον εξίσου έντιμα, εκτός εάν το όνομα του ληστή είχε μεγάλη αίγλη και λάμψη, όπως συνέβαινε μέχρι εσχάτων ανά τη δική μας Στερεά Ελλάδα, και εξακολουθεί ίσως να συμβαίνει ακόμα σε πολλά μέρη της βορείου Αλβανίας. Ελληνική Ιλλυρία ονομαζόταν η σημερινή Αλβανία ήδη πριν τη δεύτερη προ Χριστού εκατονταετία και διότι αποτελούσε μέρος της Μακεδονίας, η οποία εκτεινόταν τότε μέχρι το Ιόνιο πέλαγος, και διότι ήταν κατοικημένη από καθαρά ελληνικές πόλεις, καθόσον πλην της ιστορικής Επιδάμνου, η οποία υπήρξε μία από τις αφορμές του ολέθριου πελοποννησιακού πολέμου, και του Λισσού, την οποία έκτισε ο Διονύσιος, ο τύραννος των Συρακουσών, ιστορούνε πόλεις, Αντιπάτρεια Χρυσονδύωνα και Γερτούντα ή Γερούντα, Κρεώνιο, Εγχελάνας, Κέρακα, Σατίωνα, (πάντα στην επαρχία Κορυτσάς της παλιάς Δασσαρήτιδος) και Βοιούς περί την Λυχνιδία λίμνη ως και Βυντία της Κολοικίνων χώρας.

Αλλά εκτός τούτων ‘’ελληνική Ιλλυρία’’ ή δηλώνει ότι είχε εξελληνιστεί, είχε τουτέστι παραδεχθεί τον πολιτισμό των όμαιμων λαών, ήδη από την 2η π.Χ. εκατονταετία, ή κάτι που είναι πιθανότερο, αποδεικνύει ότι είχε αναγνωριστεί ή εθνική των Ιλλυριών καταγωγή ως ελληνική, όπως ακριβώς και των γειτονικών επαρχιών Ηπείρου και Μακεδονίας. 7) Η ελληνική Ιλλυρία από τη Ρωμαϊκή κυριαρχία σε όλη τη βυζαντινή ιστορία συνταυτίστηκε μαζί με όλη την Ελλάδα, και είδαμε ότι το όνομα του Ιλλυρικού γενικεύθηκε για όλες τις ελληνικές επαεχίες και για όλη την ιλλυρική ή ελληνική χερσόνησο. Αυτό, όπως προείπαμε, ποτέ δεν θα συνέβαινε, εάν δεν επρόκειτο περί ενός και του αυτού λαού…

Η γλώσσα, όπως αποδείξαμε, τα ήθη και έθιμα, η ενδυμασία και η θρησκεία των Αλβανών δικαιολογούν πληρέστατα το όνομα της Ελληνικής Ιλλυρίας’’.

ΟΙ ΙΛΛΥΡΙΟΙ ΗΤΑΝ ΕΛΛΗΝΕΣ (1)

Γράφει ο φιλόλογος-γλωσσολόγος Μάριος Δημόπουλος

Ο Λουκάς Μπέλλος ήταν γιατρός και βουλευτής Θηβών. Υπήρξε μελετητής της Αλβανικής γλώσσας και έγραψε ένα βιβλίο με τίτλο ‘’Αλβανικά ή αι τρεις ζώσαι διάλεκτοι της Ελληνικής γλώσσης΄΄, το οποίο εξεδόθη το 1903. Σε αυτό το βιβλίο ο Λουκάς Μπέλλος υποστηρίζει ότι η Αλβανική είναι Ελληνική διάλεκτος. Σε αυτό το δημοσίευμά μας θα παρουσιάσουμε τις απόψεις του για την ελληνική καταγωγή των Ιλλυριών. Επειδή το κείμενο είναι σε καθαρεύουσα, θα το παρουσιάσουμε αυτούσιο και μετά θα κάνουμε και μια απόδοσή του στη δημοτική, ώστε να γίνει κατανοητό από όλους.

‘’Η αλβανική λεγομένη διάλεκτος εστιν αρχαιοτάτη και καθαρώς ελληνική και ιδίως αιολική, ως ην πάντων των βορείων Ελλήνων από Ελικώνος και Παρνασσού μέχρις Ολύμπου και μέχρις Αίμου…

Ίδιον γνώρισμα της ελληνικής φυλής και η μεγάλη αυτής δύναμις, αλλά και η μεγίστη αυτής αδυναμία υπήρξεν η εσχάτη αποκέντρωσις και η ως εκ ταύτης ανισόρροπος ανάπτυξις και η εκ περιτροπής ανάδειξις μιας επαρχίας και ενός φύλου ή και μιας μόνον πόλεως. Μετά τον Θρακομακεδονικόν πολιτισμόν, όστις εμόρφωσε την γλώσσαν και διέπλασε την ελληνικήν θρησκείαν, υπό τον Ορφέα και Θάμυριν και τους Ορφικούς εν γένει, ευρίσκομεν τους Κρήτας υπό τον Μίνων, όστις πιστεύεται και υιός του Διός (γνωστόν δ’ ότι εν Κρήτη εδεικνύετο και ο τάφος του Διός). Μετά τους Κρήτας δε βλέπομεν τους οικούντας την Μικράν Ασίαν και τας παρακειμένας νήσους Κύπρον και Σάμον Αιολείς τε και Ίωνες (αφ’ ων και νυν έτι υπό των Αράβων και των Τούρκων Ίωνες καλούμεθα) και μετ’ αυτούς βλέπομεν τας Μυκήνας και το Άργος, εξ ου και το όλον έθνος Αργείοι και Δαναοί και Αχαιοί παρ’ Ομήρω καλούνται.

Αλλά προ τούτων είχον αναδειχθή οι δίοι Πελασγοί, οι πανταχού της Ελληνικής Χερσονήσου ανευρισκόμενοι, ίχνη δε αφέντες τα πολλαχού έτι σωζόμενα κυκλώπεια τείχη. ‘’Ελληνικόν δε το Πελασγικόν’’, κατά Διονύσιον τον Αλικαρνασσέα.

Ωσαύτως δε και οι Μινύαι του εν Βοιωτία Ορχομενού, οίτινες και αυτοί ήκμασαν ποτέ έχοντες και φόρου υποτελείς και αυτάς τας επταπύλους Θήβας, και ων ο θησαυρός, θαυμάσιος κατά Παυσανίαν, όσον και τάλλα θαυμαζόμενα ως ονομαστά και μεγάλα έργα της αρχαιότητος, σώζεται μέχρι του νυν εν Ορχομενώ.

Βραδύτερον ήρξαντο συγχρόνως περίπου αναφαινόμενα δύο ελληνικά φύλα από της Ηπείρου αμφότερα εκβλαστάνοντα, οι Έλληνες δηλ. από των ιερέων της Δωδώνης Σελλών προς τον ποταμόν Σελλήεντα της Θεσπρωτίας και οι Ιλλυριοί από των βορείων της Ηπείρου και Μακεδονίας.

Και το μεν των Ελλήνων όνομα από Ηπείρου και Θεσσαλίας τάχιστα κατέλαβε και την κυρίως Ελλάδα και σύμπαν το Ελληνικόν…Οι δε Ιλλυριοί ωνομάσθησαν ως και η χώρα αυτών Ιλλυρία από Ιλλυριού του υιού Κάδμου και Αρμονίας, ήτις ως γνωστόν θυγάτηρ ην Άρεως και Αφροδίτης, και ούτω μετά των εν Βοιωτία Θηβαίων είχον τους αυτούς εθνάρχας. Διότι ο Κάδμος και η Αρμονία αφού κατώκησαν την Καδμείαν και τας Θήβας μετέβησαν εις τους Εγχέλυας και εβασίλευσαν εκεί και ετεκνοποίησαν. Εξηκολούθησε δ’ η σχέσις και επικοινωνία μεταξύ Θηβαίων και Ιλλυριών και βραδύτερον. Διό ότε αι Θήβαι εκυριεύθησαν υπό των Επιγόνων, ο βασιλεύς Λαοδάμας μετά και άλλων Θηβαίων των μη θελησάντων να υπομείνωσι την υπό τους Αργείους δουλείαν, κατέφυγον εις τους Ιλλυριούς, ως φίλους βεβαίως και ομαίμονας.

Τόνομα των Ιλλυριών τάχιστα επεβλήθη και επί τάλλα όμαιμα και συγγενή φύλα από Άλπεων μέχρις Ευξείνου Πόντου και από της Επιδάμνου (του νυν Δυρραχίου) και της βορείου Μακεδονίας και Θράκης μέχρι και πέραν του Δουνάβεως. Βραδύτερον δε μετά την πτώσιν της κυρίως Ελλάδος και της Ηπείρου και Μακεδονίας, τόνομα της Ιλλυρίας εδόθη εις άπαντα ανεξαιρέτως τα ελληνικά φύλα, άτινα απετέλεσαν εν των τριών θεμάτων ή τμημάτων της ρωμαϊκής και βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Τουτέστιν η Ιλλυρία τότε απετέλει το τρίτον της όλης γνωστής οικουμένης, όρια έχουσα προς δυσμάς μεν τας Άλπεις, προς ανατολάς δε τον Εύξεινον Πόντον, προς βορράν δε υπερέβαινε τον Δούναβιν και την Δακίαν (νυν Ρωμουνίαν), προς νότον δ’ εξικνείτο μέχρι του Λιβυκού πελάγους περιλαμβάνουσα ούτω την Κρήτην, την Πελοπόννησον και Στερεάν Ελλάδα, την Επτάνησον, την Ήπειρον και Θεσσαλίαν και Μακεδονίαν και της Θράκης το πλείστον μέχρις Έβρου.

Μέχρι τούδε οι ιστορικοί και οι φιλόλογοι τους Ιλλυριούς θεωρούσι βαρβάρους και οιωνεί Σκύθας τινάς ή και Ούνους και Βανδάλους, ξένους τουτέστι προς τους άλλους Έλληνας. Νομίζω εσφαλμένην και επιπόλαιαν, όσον και άδικον την γνώμην ταύτην. Και ότι μεν ήσαν ελληνικά φύλα αρκούντως, νομίζω, το υποδεικνύει και η άνω μνημονευθείσα ονομασία συμπάσης της Ελλάδος διά του ονόματος της Ιλλυρίας, πράγμα το οποίον βεβαίως ουδέποτε θα ηνείχοντο οι Κρήτες και οι Πελοποννήσιοι και οι Θεσσαλοί και οι Μακεδόνες και οι λοιποί Έλληνες, εάν επρόκειτο περί ξενικού και βαρβαρικού και υβριστικού ονόματος. Αλλ’ ουδ’ εις τον νουν των Ρωμαίων και Βυζαντινών θα επήρχετο ποτέ να ονομάσωσι γνωστάς και ενδόξους χώρας και επαρχίας διά ξενικού ονόματος και δη βαρβαρικού. 2) Εν ταις προς Αννίβαν τον Καρχηδόνιον συνθήκαις του της Μακεδονίας βασιλέως Φιλίππου καθ’ ας μέγα και λίαν ενεργόν έλαβε μέρος Δημήτριος ο Φάριος, μνημονεύονται μόνον ‘’οι Μακεδόνες και οι άλλοι Έλληνες’’, εν οις βεβαίως περιλαμβάνονται και οι Ιλλυριοί, αφ’ ου άρθρον ωρισμένον προβλέπει περί Δημητρίου και εγκαθιδρύσεως αυτού εν Ιλλυρία, οπόθεν είχεν αποβληθή υπό των Ρωμαίων. 3) Αι μεταξύ Ιλλυριών και των άλλων Ελλήνων επιγαμίαι δεικνύουσιν, ότι δεν πρόκειται περί βαρβάρων, ως οι ιστορικοί θέλουσιν αυτούς. Γνωστόν, ότι η Φιλίππου του Αμύντα μήτηρ Ευριδίκη, και μάμμη του Μεγάλου Αλεξάνδρου, ην θυγάτηρ του των Ιλλυριών βασιλέως. 4) Τα περισωθέντα ημίν κύρια ονόματα των Ιλλυριών, Ευριδίκη, Άγρων, Τεύτα και Τριτεύτα (κατά το Πτολεμαίος και Τριπτόλεμος), Πλευράτος, Δημήτριος, Πλάτωρ (αντί Πλάτων βεβαίως, τροπή του νι σε ρω), και Γάλαυρος και Σκερδελαίδας αρκούντως εισίν εκφραστικά. 5) Καθ’ ην εποχήν οι Ρωμαίοι ήρξαντο επεμβαίνοντες εις τα ελληνικά, και πρώτον διά της Ιλλυρίας, οι Ιλλυριοί, είχον την επιστολογραφίαν εν χρήσει. Τότε δε δύο αλφάβητα υπήρχον εν Ευρώπη, το ελληνικόν και το λατινικόν, όπερ πάλιν Έλληνες της Μεγάλης Ελλάδος συνέταξαν διά τους Ρωμαίους. Αλλά μέχρι τότε ουδεμίαν είχον οι Ιλλυριοί σχέσιν ουδ’ επικοινωνίαν προς τους Ρωμαίους. Επιστολήν δε ληφθείσαν εκ Μακεδονίας (βεβαίως ελληνικήν) και σπουδαιοτάτας αναγράφουσας ειδήσεις, ο Φίλιππος διεβίβασε και έδειξε μόνον τω παρακαθημένω Δημητρίω τω Φαρίω εν Κορίνθω. 6) Η Ιλλυρία διεκρίνετο εις δύο υπό τε των Ρωμαίων και των Ελλήνων, Ιλλυρίαν βάρβαρον δηλ. και Ιλλυρίαν Ελληνικήν. Και η μεν βάρβαρος λεγομένη περιείχε την Ιαποδίαν, Λιβουρνίαν και Δαλματίαν εκτεινομένη, ως προείπομεν, από των Άλπεων και περιλαμβάνουσα και τους Ενετούς, οίτινες ήσαν Ιλλυριοί μέχρι της νυν Αλβανίας, ήτις εστίν η Ελληνική Ιλλυρία. Και το μεν επώνυμον βάρβαρος βεβαίως ενταύθα δεν έχει εθνολογικήν έννοιαν, αλλά μόνον δεικνύει τον βαθμόν του πολιτισμού, όστις βεβαίως δεν ευρίσκετο εις λίαν υψηλόν σημείον, αφ’ ου παρ’ αυτοίς τα κύρια επαγγέλματα ήσαν η ληστεία και η πειρατεία. Αλλά ταύτα, ως γνωστόν, και μέχρις Ομήρου παρ’ άπασι τοις Έλλησιν ουδέν είχον το επίψογον και διά τούτο οι ξενιζόμενοι μετά τον δείπνον ηρωτώντο εάν ήσαν έμποροι ή λησταί, άπερ εθεωρούντο, ως φαίνεται, ως συνώνυμα ή τουλάχιστον εξίσου έντιμα, εκτός εάν το όνομα του ληστού ενείχε μείζονα αίγλην, και λάμψιν ως συνέβαινε μέχρις εσχάτων ανά την ημετέραν Στερεάν Ελλάδα, και εξακολουθεί ίσως συμβαίνον έτι πολλαχού της βορείου Αλβανίας. Ελληνική δε εκαλείτο Ιλλυρία η νυν Αλβανία ήδη προ της δευτέρας προ Χριστού εκατονταετηρίδος και διότι απετέλει μέρος της Μακεδονίας, ήτις εξετείνετο τότε μέχρι του Ιονίου πελάγους, και διότι ην κατωκημένη υπό καθαρώς ελληνίδων πόλεων, καθόσον πλην της ιστορικής Επιδάμνου, ήτις υπήρξε μία των αφορμών του ολεθρίου πελοποννησιακού πολέμου, και του Λισσού, ην έκτισεν Διονύσιος ο των Συρακουσών τύραννος, ιστορούσιν πόλεις, Αντιπάτρειαν Χρυσονδύωνα και Γερτούντα ή Γερούντα, Κρεώνιον, Εγχελάνας, Κέρακα, Σατίωνα, (πάντα εν τη επαρχία Κορυτσάς της πάλαι Δασσαρήτιδος) και Βοιούς περί την Λυχνιδίαν λίμνην ως και Βυντίαν της Κολοικίνων χώρας.

Αλλ’ εκτός τούτων ‘’ελληνική Ιλλυρία’’ ή δηλοί ότι είχεν εξελληνισθή, είχε τουτέστι παραδεχθή τον πολιτισμόν των όμαιμων λαών, ήδη από της 2ας π.Χ εκατοενταετηρίδος, ή όπερ πιθανώτερον, αποδεικνύει, ότι είχεν αναγνωρισθή η εθνική των Ιλλυριών καταγωγή ως ελληνική, καθάπερ και των γειτονικών επαρχιών Ηπείρου και Μακεδονίας. 7) Η ελληνική Ιλλυρία από της Ρωμαϊκής κυριαρχίας καθ’ άπασαν την βυζαντινήν ιστορίαν συνεταυτίσθη μετά της όλης Ελλάδος, και είδομεν ότι το όνομα του Ιλλυρικού εγενικεύθη διά πάσας τας ελληνίδας επαρχίας και δι’ άπασαν την ιλλυρικήν ή ελληνικήν χερσόννησον. Τούτο δε, ως προείπομεν, ουδέποτε θα συνέβαινεν, εάν μη επρόκειτο περί ενός και του αυτού λαού…

Η γλώσσα, ως απεδείξαμεν, τα ήθη και έθιμα, η ενδυμασία και η θρησκεία των Αλβανών δικαιολογούσι πληρέστατα τόνομα της Ελληνικής Ιλλυρίας’’.

Στην κόψη των ελληνοαλβανικών συνόρων

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

Η Αρβανιτιά στο Μοριά

Η Ερμιονίδα ανά τούς αιώνες

Η Ερμιονίδα ανά τούς αιώνες
http://openarchives.gr/view/412853

Τα αρβανίτικα τραγούδια της Ερμιονίδας

Τα αρβανίτικα τραγούδια της Ερμιονίδας
http://invenio.lib.auth.gr/record/1887

ΜΠΕΣΑ

ΜΠΕΣΑ
Βλέπε τεύχη από το περιοδικό «ΜΠΕΣΑ»

Άρβανον

Άρβανον
Βλέπε τεύχη από το περιοδικό «Άρβανον»

Περί Αλβανίας καί Αλβανών

Περί Αλβανίας καί Αλβανών
«Σύντομος Ιστορική Μελέτη περί Αλβανίας καί Αλβανών» 1877,υπό Κ.Χ.Βάμβα

Στοιχεία Προϊστορίας

Β'Συμπόσιο Ιστορίας-Λαογραφίας

Β'Συμπόσιο Ιστορίας-Λαογραφίας
Β'Συμπόσιο Ιστορίας-Λαογραφίας Βόρειας-Δυτικής Αττικής(1992)

Arbërës-Arbanas

Μπεκτασήδες

Μπεκτασήδες
Βλέπε γιά Αλήπασα-Ρήγα Φεραίο

Αρβανίτες καί Αλβανοί μετανάστες

Αρβανίτες καί Αλβανοί μετανάστες
«Αρβανίτες καί Αλβανοί Μετανάστες:Διαπραγμάτευση της Συλλογικής Ταυτότητας σε μιά αγροτική κοινότητα τού Νομού Αργολίδας» της Αγγελικής Αθανασοπούλου.

Ήπειρος-Ιλλυρίς

Άνδρος κι Αρβανίτες

Άνδρος κι Αρβανίτες
http://www.ekene.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=9&Itemid=7

Arnaoutes

Arnauten-Albanesen-Skipetaren-Arbanitai

Lidhja

Lidhja
το περιοδικό των Αρμπερέσηδων της Κ.Ιταλίας,όπου επιμελείται ο ιερέας Αντόνιο Μπελούσι,http://www.arbitalia.it/,http://www.bibliotecabellusci.com/index_file/lidhja/Lidhja56.pdf

Ομοσπονδία Ελλάδας καί Αλβανίας

Ομοσπονδία Ελλάδας καί Αλβανίας
Ιωάννης Μπαλάσκας:Ομοσπονδία Ελλάδας-Αλβανίας,σλαυική επιβουλή είς βάρος τού Ελληνισμού

Σούλι καί Σουλιώτες

Η ζωή των Αρβανιτών

Αρβανίτικο Μοιρολόϊ

Οί Αρβανίτες της Αττικής

Η συμβολή των Αρβανιτών

Μήτρος-Τρούκης

Αρβανίτικα θέματα

Arbanasi

Γάμος καί Γαμήλια Σύμβολα

Λεξικό Κων/νου Χριστοφορίδη

Λεξικό Κων/νου Χριστοφορίδη
Λεξικόν της Αλβανικής Γλώσσης υπό Κωνσταντίνου Χριστοφορίδου

Κανούν-Kanun

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ
Κ.Μπίρη:«Αρβανίτες,οί Δωριείς τού νεωτέρου Ελληνισμού»

Ο Νόμος τού Αίματος-ΜΠΕΣΑ

Ο Νόμος τού Αίματος-ΜΠΕΣΑ
http://ellines-albanoi.blogspot.com/2010/04/t.html

Τhe Highland Lute

Τhe Highland Lute
The Albanian national epic

Αρβανίτες καί Έλληνες

Η Ελληνο-Αλβανική Συμμαχία τού 1821

Η Ελληνο-Αλβανική Συμμαχία τού 1821
Grec et Arnaute Ethnographique des peuples de la Russie 1862 (Pauli Gustav Theodore Hristianovich) , http://skif-tag.livejournal.com/682663.html , http://fotki.yandex.ru/users/humus777/album/284616 , http://old.rgo.ru/2011/01/drugogo-roda-lyudi-arnauty/

«Η εικόνα της Αλβανίας καί των Αλβανών στην Ελλάδα τού 19ου αιώνα» τού Ν.Γκίκα

Η μάχη στη Σελλασία

Η μάχη στη Σελλασία
Funerary mask with helmet Gold funerary mask with bronze 'Illyrian' helmet from the cemetery of Sindos, circa 520 BC, Thessaloniki, Archaeological Museum,http://www.macedonian-heritage.gr/HellenicMacedonia/en/img_B1217a.html

Δελτίον της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας της Ελλάδος| Τόμος 5

Δελτίον της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας της Ελλάδος| Τόμος 5
Κορυτσά,Πελασγοί καί Ιλλυριοί,Γκέγκες καί Δωριείς,Μακεδονία καί Ιλλυρο-Πελασγοί, Πελασγικές Θεότητες κτλπ.

Αλβανοί,αποσπάσματα από «Ιστορία τού Ελληνικού Έθνους»

Kαρυστία

Έλληνες καί Αλβανοί της Κάτω Ιταλίας

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ
ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ-ΑΡΒΑΝΟΝ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΟΙ

Journals of a landscape painter in Albania (1851)

Αρβανίτες μουσουλμάνοι

Arnaut Smoking

Κρούγια-Γκεκαριά(1848)

Aλβανοί τού Μαυροβουνίου(Montenegro)

Κoσσυφοπέδιο-Prizren(1943)

Θεσσαλονίκη-Salonika

Албанец. 1829

Albanians Mercenaries

The Spartan touch:albanian women who help their fighting men

«Οί Αλβανοί χορεύοντες»(Θεόφιλος)

Albanian Guard

Prayer in the Desert - Albanian warior

Les Danseurs Albanais

Tanz der Arnauten

Tanz der Arnauten
1856,Jean-Léon Gérôme , http://karl-may-wiki.de/index.php/Arnauten

Danse Albanaise

Albanian Duel

«Turkish»Albanian in dancing

Tanzende Albanesen

Μοntenegro(Μαυροβούνιο)

Albanie Forteresse Jabliak(Montenegro)

Mirdita-Γκεκαριά

Albania

Μirdita

Μirdita
Mountain Defences in Albania, Miridites and Albanians building Stone Batteries. Illustration for The Illustrated London News, 16 October 1880.

Mirditë

Mirditë
The Photo Collection of Erich von Luckwald,1936-41

Dibër (Gegëria)

Dibër (Gegëria)
1909,by Manakia Brothers

Gegëria

Gegëria

Royal Albanian Gendarmerie

Δυρράχιο-Durrës

Durazzo-Durrës

Durrës-Δυρράχιο(1848)

Durrës-Δυρράχιο(1848)
Edward Lear. http://oasis.lib.harvard.edu/oasis/deliver/~hou01475

Durrës

Durrës
William of Wied, Isa Boletini, Duncan Heaton-Armstrong and Colonel Thomson, Durrës, Albania - 1914

Durrës-Δυρράχιο

Kolonjë

Kolonje

Αυλώνας-Vlorë(Λιαπουριά-Labëria)

Berat-Μπεράτι

Berat-Μπεράτι
Edward Lear 1848 , http://oasis.lib.harvard.edu/oasis/deliver/~hou01475

ALBANIE

ALBANIE

Albanian wedding rejoicings

Gegëria

An old Albanian warrior(Greece)

Albanska ustaja

Labëria-Ducati(Vlorë-Αυλώνας)

Labëria-Ducati(Vlorë-Αυλώνας)
Εdward Lear 1848

Trajas-Vlorë(1848)

Vlorë-Valona-Aυλώνα(Albania)

Vlorë-Valona-Aυλώνα(Albania)
The large Earthquake in Valona Albania 12.10.1851.Jan Kozak, Vladimir Cermak.

Albanians firing at Turks in Istib

Albanians firing at Turks in Istib
Mάλλον θα εννοεί το γνωστό Ιστίμπεη.Albanians firing at Turks in Istib, in the Balkans. Illustration from French newspaper Le Petit Parisien. April 28, 1901

Achrida-Skopjë(1848)

Achrida-Skopjë(1848)
Edward Lear. http://oasis.lib.harvard.edu/oasis/deliver/~hou01475

King Zog of Albania

King Zog of Albania
http://www.ebay.com/itm/King-Zog-of-Albania-w-sisters-in-traditional-native-costomes-1938-vintage-photo-/121387128131?pt=Art_Photo_Images&hash=item1c433c9543 , http://ellines-albanoi.blogspot.gr/2012/06/blog-post_9784.html

grecian and albanian costumes

Zwei bewaffnete Arnauten in Tracht

Zwei bewaffnete Arnauten in Tracht
Gegëria

The New King and Queen of Albania

Pogradec

Shpati-Elbasan

Shpati-Elbasan
http://itouchmap.com/?c=al&UF=-108212&UN=-167175&DG=RGN

Shpati (Elbasan)

Albanians

A Prayer for Revenge

Albanians

A Rebel Chief from Albania

A Rebel Chief from Albania
THE SUN(1906)

Montenegro-Arbanaska(Gegëria)

Arbanaska (Montenegro)

Antivari(Montenegro)

Albanese mercenaries in a coffeeshop

Albanese mercenaries in a coffeeshop
A painting by Albert Franke

Tomb of Skanderbeg at Alessio(Lezhë)

Alessio-Lezhë (Gegëria)

Albanians at the tomb of Scanderbeg(Lezhë)

High Albania

Tosks with Ghegs

Tosks with Ghegs
Oldest and Quaintest of Balkan Peoples By M. Edith Durham

Albania

Albania
1939

A Game of Chess(Gegëria)

A Game of Chess(Gegëria)
ALBERT JOSEPH FRANKE (German,1860-1924) , https://www.artrenewal.org/pages/artwork.php?artworkid=38058&size=large , http://www.liveauctioneers.com/item/11365716_attributed-to-albert-joseph-franke-german-1860 , http://www.masterart.com/Albert-Joseph-Franke-1860-1924-Board-Players-PortalDefault.aspx?tabid=53&dealerID=279&objectID=601523

Albanians

Albanians
The photo collection of Paul Siebertz,Albania in 1909

Albanier

Albanier
1815,Fremde Länder und Völker,Wilmsen, Friedrich Philipp.

Albanians-Gegëria

Αrnautlik (Gegëria)

Study of Three Albanian Arnavuts and a Woman in Albanian Costume

En Albanie

Albania,The Love-Letter

A morning call in Albania(Ohrid)

A morning call in Albania(Ohrid)
Frontispiece to the edition. The house of the Mudir, Ottoman governor of Ohrid. A morning call in which Adelaide Mary Walker was present. An affluent Albanian lady pays a visit to the Turkish commander's wife, escorted by her young daughter. A maidservant offers the visitors flowers from the house's garden.WALKER, Mary Adelaide. Through Macedonia to the Albanian Lakes, London, Chapman and Hall, 1864.

Southern Albania

Αλβανία-Aπoλλωνία(1848)

Αλβανία-Aπoλλωνία(1848)
Edward Lear. http://oasis.lib.harvard.edu/oasis/deliver/~hou01475

Greek highland troops

Greece

Greece
Peoples Of All Nations Hammerton, J.A. Published by Educational Book Co., London, 1920 , http://www.abebooks.com/Peoples-Nations-Hammerton-J.A-Educational-Book/954598915/bd

Albanian Stradioti at Battle of Fornovo(1500)

Modern Greek Peasants

Albanais(1836)

Greek funeral at Levadeia (Attica)

Greek funeral at Levadeia (Attica)
1894

Έλληνες ποιμένες-Greek sheperds

Kωνσταντινούπολη-Istanbul

Chicago(1949)

Albanians(Australia)

La Lega Albanese (Gegëria)

Albanesen-Arnauten-Albanians

Hellenes Pelasgi

Pelasgus civilizes the Greeks

Pelasgus civilizes the Greeks
Edward Francis Burney, 1760–1848

Bελιγράδι-Βeograd (Greeks1934)

San Constantino Albanese(Ιtaly)

San Paolo Albanese

Epifania a Piana degli Albanesi

Costumi Albanesi