«Παιδιόθεν καί εξ απαλών ονύχων,ού μην αλλά καί πατρόθεν καί από πάππου καί των άλλων προγόνων,την Αλβανίαν εμάθομεν να θεωρούμε επαρχία ελληνικήν...τούς δε Αλβανούς Έλληνας γνησιωτάτους καί ελληνικωτάτους»(Λουκάς Μπέλλος)
«Η διαίρεσις ημών Αλβανών καί Ελλήνων διευκολύνει το κράτος άλλων.Μίαν ημέραν εξυπνήσαντες,θα ίδωμεν αίφνης ότι απωλέσθημεν,νομίσαντες ότι αναγεννώμεθα»(εφημερίς «Νεολόγος» αριθ.φ.617,Κων/πολη 1870)
«Ελλάς άνευ Αλβανίας καί Αλβανία άνευ Ελλάδος ουδέν γενναίον δύνανται να επιτελέσωσιν εν τη Χερσονήσω τού Αίμου»(Νεοκλής Καζάζης)
«...Οί Έλληνες είνε Αλβανοί καί οί Αλβανοί είνε Έλληνες»(Βλάσης Γαβριηλίδης,ιδρυτής καί διευθυντής της εφημερίδος «Ακρόπολις»,1883)
«Όπου υπήρχον Αλβανοί άποικοι,έμειναν καί ζώσι σήμερον άθικτοι,αμόλυντοι,αδελφοί Έλληνες πάντες,υπερήφανοι διά τούτο..»(Αντώνιος Δ.Κεραμόπουλος)
«Ευγνωμοσύνης καθήκον,πολιτισμού υποχρέωσις ήτο,οί νεώτεροι Έλληνες ελευθερωθέντες τού τυρρανικού ζυγού καί ανεξάρτητον έθνος αποτελέσαντες να στρέψωσιν το βλέμμα των περί τα περί εαυτούς ομογενή φύλα καί τον εκπολιτισμόν τούτων,αν όχι την απελευθέρωσιν,μία των κυρίων ενασχολιών των να έχωσιν.Εκείνο δε, πέριξ τού οποίου πάσα μέριμνα Κυβερνητική καί ιδιωτική έπρεπε να περιστραφεί,είναι η Αλβανία,ο ιπποτικός εκείνος τόπος όστις διά των ανδρείων τέκνων του,τα μάλα συνετέλεσεν είς την απελευθέρωσιν τού τμήματος τούτου της Ελλάδος..»(Κων/νος Χ.Βάμβας)
«Επί των οροπεδίων της Αλβανίας απαντώνται πλείστοι νομάδες καί ποιμένες λαοί,παρ' οίς ανευρίσκονται Ομηρικά έθη καί ήθη καί έθιμα.Εν τη Αλβανία πολλαί σκηναί της Ιλιάδος καί της Οδυσσείας αλλά καί της Αινειάδος διαδραματίζονται πολλά ολίγον αυταίς παραλάσσουσαι»(ελληνική εφημερίς της Ρουμανίας «Δεκέβαλος» 1874,αρ.2 καί 7)

Παρασκευή, 4 Ιουνίου 2010

Ο «ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΕΤΕΝΣΚΥ»





Ο «ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΡΕΤΕΝΣΚΥ»ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΡΩΣΙΚΗ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ

του Όμηρου Φωτιάδη
Με αφορμή την εκπομπή του Παντελή Σαββίδη «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3 με τίτλο:


«Στην Ρωσία έχει δημιουργηθεί, μια ομάδα με την επωνυμία ο «Κύκλος του Στρετένσκυ», με έδρα την ομώνυμη Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Στρετένσκυ της Μόσχας, της οποίας Ηγούμενος είναι ο Αρχιμανδρίτης, Τύχων Σεβκούνωβ.
Ο Αρχ. Τύχωνας είναι ο πνευματικός του Πρωθυπουργού της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, και εσχάτως και του Προέδρου της Ρωσίας, Ντιμίτρι Μεντβέντεβ.
Ο «Κύκλος του Στρετένσκυ», δημιουργήθηκε από πρώην υψηλούς αξιωματούχους της KGB, με επικεφαλής τον αντιστράτηγο Λεονίτ Ιβασώβ. Ο Λεονίτ Ιβασώβ είναι Αντιπρόεδρος της «Ακαδημίας Γεωπολιτικών Μελετών»(www.oag.ru), της Μόσχας, η οποία θεωρείται η «θεωρητική δεξαμενή σκέψης» της « Νέας Ρωσίας» την οποία πρεσβεύει, ο «Κύκλος του Στρετένσκυ» και ξεκίνησε με την ανάληψη της Προεδρίας της Ρωσίας υπό τον Βλαντιμίρ Πούτιν. Ο Λ. Ιβασώβ διατηρεί στενή φιλιά από το παρελθόν του στην KGB με τον Β. Πούτιν.
Στενός συνεργάτης του Λ. Ιβασώβ είναι ο Α. Κ. Neklessa, επίσης σημαντικό στέλεχος της Γεωπολιτικής Ακαδημίας της Μόσχας, Καθηγητής Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών.
Ο Λ. Ιβασώβ, πρό της ιδρύσεως του «Κύκλου του Στρετένσκυ» είχε εκπονήσει μια ογκωδέστατη μελέτη, όπου έθετε τις θεωρητικές βάσεις της «νέας ιδεολογίας» η οποία πρέπει να δοθεί στον Ρωσικό Λαό, ως αντικατάστατο του κομμουνισμού, για τον έλεγχο των τεράστιων μαζών της Χώρας του.
Την «Νέα Ιδεολογία» όρισε εντός των πλαισίων μιας νέα θεωρίας την οποία και ονόμασε «Θρησκευτικοπολιτική Θεωρία» για να συνεχίσει στην διαμόρφωσή της, την οποία και ονόμασε «Θρησκευτικοπολιτικό-Γεωπολιτικό Δόγμα της Νέας Ρωσίας».

ΝΕΟΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ
Η νέα Ρωσική κοσμοθεωρία και κοσμοαντίληψη, ταυτίζει την «Ευρασιατική Αυτοκρατορική Ρωσία» με την Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Ο ποιο εύστοχος χαρακτηρισμός, της νέας Γεωπολιτικής Θεωρίας και Φιλοσοφίας, και η πλέον δόκιμη διατύπωσή της ως όρος είναι αυτός του «Νεοβυζαντινισμού».
Ο «Νεοβυζαντινισμός» του «Κύκλου του Στρετένσκυ», προβάλετε ως η κυρίαρχος ιδεολογία στην Ρωσία.
Η απαρχή του «Ρωσικού Νεοβυζαντινισμού» σε ευρεία κλίμακα, για τις τεράστιες λαϊκές μάζες της Ρωσίας, έγινε με πρωτοβουλία του Αρχιμανδρίτη Τύχωνα Σεβκούνωβ με την δημιουργία του ντοκιμαντέρ, «Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα».
Το ντοκιμαντέρ αυτό, μελετήθηκε πάρα πολύ πρίν να ξεκινήσει η παραγωγή του και έγινε αντικείμενο, πολλών εμπιστευτικών συνεδριάσεων, του «Κύκλου του Στρετένσκυ». Μια παραγωγή αρκετά δαπανηρή, η χρηματοδότηση της οποίας μέχρι σήμερα παραμένει άγνωστη.
Η τηλεοπτική αυτή παραγωγή, αφού διαφημίστηκε έντονα στην Ρωσική επικράτεια, και για μεγάλο διάστημα, προβλήθηκε αρκετές φορές από διάφορα ΜΜΕ. Η αποδοχή της από το Ρωσικό τηλεοπτικό κοινό, υπήρξε πρωτοφανής για τα Ρωσικά τηλεοπτικά δεδομένα. Οι καταγεγραμμένοι δείκτες τηλεθέασης και τα στατιστικά στοιχεία, δείχνουν πως πρόκειται για την εκπομπή με την μεγαλύτερη ακροαματικότητα στην ιστορία της Ρωσικής τηλεόρασης.
Την πρωτοφανή αυτή τηλεθέαση, ακολούθησε μια επίσης, πρωτοφανής πώληση όλων των βιβλίων και εκδόσεων, για το Βυζάντιο σε ολόκληρη την Ρωσία.
Η Μονή Στρετένσκυ, φρόντισε να εκδώσει, πριν την προβολή της τηλεοπτικής παραγωγής της για το Βυζάντιο, χιλιάδες βιβλία σχετικά με την Βυζαντινή Ιστορία, και να τα διανέμει σε ολόκληρη την αχανή και τεράστια Ρωσική επικράτεια, μέσο της Ρωσικής Εκκλησίας. Τα βιβλία της Μονής Στρετένσκυ αλλά και κάθε άλλη έκδοση σχετική με το Βυζάντιο, εξαντλήθηκαν σε ελάχιστες μέρες.
Είχε προηγηθεί της προβολής του ντοκιμαντέρ, η δημόσια δήλωση του Πρωθυπουργού της Ρωσίας Β. Πούτιν, η οποία και κατέκλυσε (πιθανόν κατευθυνόμενα) τα ΜΜΕ της Χώρας, πως «η Ρωσία μετά την πυρηνική της ασπίδα, έχει ως ασπίδα την Ορθόδοξη πίστη της».
Των δηλώσεων Β. Πούτιν, είχαν προηγηθεί με μεγάλη συχνότητα και ανάλογη συνεχή προβολή, κοινές παρουσίες τόσο του Πρωθυπουργού όσο και του Προέδρου της Ρωσίας σε διάφορες Εκκλησίες και Μοναστήρια της Ρωσίας. Επίσης, η εκλογή του νέου Ρώσου Πατριάρχη Κυρίλλου, και η παρουσία των δύο Ρώσων αξιωματούχων στις εκδηλώσεις της ενθρόνισής του, μονοπώλησαν τα ΜΜΕ της Ρωσίας. Τα παραπάνω γεγονότα συνέπεσαν με τις εορτές του Αγίου Πάσχα, του Αγίου Γεωργίου και προστάτη του Ρωσικού Στρατού, των Αγίων Κύριλλου και Μεθοδίου και της επετείου της προσχώρησης του Ρωσικού Λαού στην Ορθοδοξία υπό τον Τσάρο Βλαντιμίρ το 988.
Συμπερασματικά, όλα τα ως άνω γεγονότα, με τον απόλυτο Θρησκευτικό τους χαρακτήρα, την έντονη προβολή τους στα ΜΜΕ της Ρωσίας, η προβολή του ντοκιμαντέρ, πλήθος άλλες εκδηλώσεις θρησκευτικές, αλλά και θεολογικά συνέδρια, ιστορικά κλπ, σηματοδοτούν και καταδεικνύουν, πως ξεκίνησε η δημόσια προβολή της νέας Ρωσικής ιδεολογίας του «Νεοβυζαντινισμού», σε πλήρη σύμπνοια και σύμπραξη, μεταξύ της Ρωσικής Πολιτικής Ηγεσίας και της Ρωσικής Εκκλησίας.

«ΒΥΖΑΝΤΙΟ» ΄Η «ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ»
Στο ντοκιμαντέρ με τίτλο, «Η κατάρρευση της Αυτοκρατορίας. Το Βυζαντινό Μάθημα»  γίνεται μια εξιστόρηση της ιστορικής παρουσίας του Βυζαντίου και των σχέσεών του με την Δύση. Επίσης, γίνεται ανάλυση των αιτίων που οδήγησαν στην πτώση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Οι αντιδυτικές αναφορές, στο ντοκιμαντέρ, είναι το κυρίαρχο στοιχείο το οποίο προβάλλετε έντονα και κάθε τρόπο.
Γίνεται ένας πολύ έντεχνος παραλληλισμός και μια ιστορική παρομοίωση με έντονη πολιτική εξίσωση, της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας με την Ρωσία του σήμερα, μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Π.χ. γίνεται αναφορά στις εσωτερικές διαμάχες του Βυζαντίου με αφορμή την έλλειψη διοικητικής μέριμνας κατά διάφορες περιόδους και η στάση του Βάρδα του Σκληρού, παραπέμπει στην υπόθεση του γνωστού φυλακισμένου Ρώσου μεγιστάνα της Yokos Μιχαήλ Χοντορκόφσκι.
Η αφηγηματική εξιστόρηση των αιτίων της πτώσης του Βυζαντίου, από τον ίδιο τον Αρχιμανδρίτη Τύχωνα, ουσιαστικά περιγράφει την πολιτική παρουσία και τις πολιτικές επιλογές του Βλαντιμίρ Πούτιν. Σε όσα σημεία τονίζονται στην εξιστόρηση ως αιτίες της πτώσης της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ταυτόχρονα και υποσυνείδητα ο τηλεθεατής, φέρνει στην σκέψη του πολιτικές ενέργειες και αποφάσεις του Βλαντιμίρ Πούτιν, οι οποίες είναι ακριβώς αντίθετες με τα «Βυζαντινά Λάθη»
Εν κατακλείδι, εάν κάποιος μελετήσει το ντοκιμαντέρ με την οπτική γωνία «Βυζαντινή πτώση και η Ρωσία του σήμερα» θα διαπιστώσει πως η Ρωσία προβάλλεται ως η νέα αναδυόμενη Βυζαντινή Αυτοκρατορία του σύγχρονου κόσμου, η οποία δεν πέφτει στα λάθη του παρελθόντος, διδάσκεται από την ιστορία και επιλέγει «αλάνθαστη οδό» χάρη στον «φωτισμένο ηγέτη της» Βλαντιμίρ Πούτιν και τους διαδόχους του. Στο ντοκιμαντέρ γίνεται ιδιαίτερη αναφορά στο θέμα της διαδοχής στο Βυζάντιο και τα τραγικά αποτελέσματα για την λανθασμένη επιλογή των κατά περιόδους αυτοκρατορικών διαδόχων.
Με τον τρόπο αυτό, διασώζεται η διαδοχή στην σύγχρονη Ρωσία, αλλά και επιβάλλεται εντέχνως η όποια επιλογή από τον «πεφωτισμένο ηγέτη» ο οποίος δεν πέφτει στα λάθη του Βυζαντινού αυτοκράτορα Βασίλειου Α΄του Μακεδόνα για τον οποίο γίνεται αναφορά στο ντοκιμαντέρ.
Στην τηλεοπτική αυτή παραγωγή, διαπιστώνει κάποιος πως αυτή απευθύνεται σε ανθρώπους με ελάχιστη γνώση της Βυζαντινής ιστορίας, χωρίς όμως να αλλοιώνει τα ιστορικά δεδομένα. Περιγράφει επιλεγμένα ιστορικά δεδομένα του Βυζαντίου, κυρίως αυτά με τις διαμάχες με την Δύση, και τα επεκτείνει σε μορφές πολιτικών αναλύσεων αλλά και μηνυμάτων.   
Ο αντιδυτικός χαρακτήρας της τηλεοπτικής παραγωγής είναι πλήρης και κάθετος, τόσο στις ιστορικές αναφορές, όσο και στις πολιτικές μεθερμηνεύσεις του. Συχνά-πυκνά την αφηγηματική εξιστόρηση, συμπληρώνουν τηλεοπτικά πλάνα, στα οποία η Δύση προσωποποιείται, κυρίως με μεσαιωνική ενδυμασία, και διάφορες μάσκες θεατρικής προέλευσης, που παραπέμπουν σε όρνεο.
Φαίνεται πως επιλέχθηκαν ενδυμασίες Γαλλικής προέλευσης, για να ανακινήσουν τις μνήμες της εκστρατείας του Ναπολέοντα στην Ρωσία, ενώ η επιλογή της διχρωμίας, κόκκινου και μαύρου, υποσυνείδητα προκαλεί στο συλλογικό Ρωσικό συνειδητό αίσθημα, ανάσυρση ιστορικών εγγραμμάτων της μνήμης του, από την εκστρατεία των Ναζί στην Ρωσία. Είναι γνωστά άλλωστε τα χρώματα που κυριαρχούν στην Χιτλερική Σημαία – Σβάστικα.
Πλήθος άλλες αναφορές του ντοκιμαντέρ, έχουν έντονα πολιτικά  μηνύματα, τα οποία ως ιστορικές αναφορές και περιγραφές, συνδέουν παρλεθόν-παρών-μέλλον, με έμμεσο τρόπο και ακολουθείται η στρατηγική της «Έμμεσης Προσέγγισης». Η στρατηγική αυτή ως πρακτική απαντάτε σε μεγάλη συχνότητα,
στην Σοβιετική Εποχή, και ειδικά από την πολύπλευρη δράση και τις επιχειρήσεις της πάλαι ποτέ KGB.

ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ
Συμπερασματικά, φαίνεται πως την δομή, την εξέλιξη, παρουσία και προβολή της τηλεοπτικής αυτής παραγωγής, επεξεργάστηκαν πλήθος άνθρωποι με ιστορικές γνώσεις, γνώσεις προπαγάνδας, γνώσεις ψυχολογίας των μαζών, και πλήθος πολιτικοί επικοινωνιολόγοι, με αποκλειστικό σκοπό, την δημιουργία «ιδεολογικού υπόβαθρου» και «χειρισμού του υποσυνείδητου» των τεράστιων Ρωσικών μαζών, με σκοπό την δημιουργία της νέας Ρωσικής ιδεολογίας.
Τα έντονα θρησκευτικά στοιχεία της νέας Ρωσικής ιδεολογίας, επέβαλαν την παρουσίαση του ντοκιμαντέρ, από έναν προβεβλημένο Ρώσο Ιερομόναχο του οποίου οι θερμές σχέσεις με την παρούσα Ρωσική εξουσία είναι γνωστές στην Ρωσία, αλλά και πέραν αυτής.
Την απόλυτη προσήλωση με «θρησκευτική ευλάβεια» στον κομμουνισμό,  έρχεται να λάβει ως αντικατάστατο η νέα Ρωσική ιδεολογία, η οποία φαίνεται πως απαιτεί και αυτή την πλήρη προσήλωση με απόλυτο τρόπο, προβάλλοντας ταυτόχρονα, το όραμα της ελπίδας, της ευημερίας, και της ιστορικής κοσμογονικής αποστολής της Ρωσίας μέσα στο κόσμο, ως «απεσταλμένης του Θεού» για την παγκόσμια ειρήνη. Από την άλλη, προβάλεται, η καταστροφή, απαξίωση και ο ευτελισμός, έως και η πλήρης εξαφάνιση της Ρωσίας, εάν δεν υιοθετηθούν οι κανόνες και οι παράγοντες, που θα διατηρήσουν «καθαρή και αγνή» την νέα ιδεολογία. Κοντολογίς, θα λέγαμε πως, οι Ρώσοι τίθενται μεταξύ ενός υπαρξιακού έντονου προβληματισμού και διλήμματος…Να επιλέξουν, μεταξύ της νέας Ρωσικής ιδεολογίας την οποία πρέπει να υπηρετήσουν με «θρησκευτική ευλάβεια και πλήρη προσήλωση» και ταυτόχρονη «αδιαμαρτύρητη υπακοή» στους παραγωγούς της και Πολιτικούς της Ηγέτες, διαφορετικά η Ρωσία θα καταστραφεί όπως η Βυζαντινή αυτοκρατορία με κύριο υπεύθυνο την Δύση.
Από την μια η «ελπίδα» και από την άλλη ο «φόβος». Από την μια η «ζωή» και από την άλλη ο «θάνατος»…
Δηλαδή, η υπονόμευση της Δύσης θα καταστήσει τόσο αδύναμη την Ρωσία που θα επιφέρει την πλήρη καταστροφή της, πιθανόν από την Ασία, όπως έγινε στο Βυζάντιο. Έτσι καταδεικνύεται ο ρόλος της Ρωσίας στην Ευρασία και η αναγκαιότητα, χωρίς άλλες επιλογές, της κυριαρχίας της νέας Ρωσικής ιδεολογίας.

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΜΟΣΧΑΣ
Η εκλογή του νέου Πατριάρχη Ρωσίας Κύριλλου, προσδίδει μια νέα δυναμική στην νέα ιδεολογία της Ρωσίας.
Ο Πατριάρχης Κύριλλος, είναι παγκοσμίως γνωστός για την δράση του στις εξωτερικές σχέσεις της Ρωσικής Εκκλησίας.
Ο Κύριλλος όπως και ο προκάτοχός του Πατριάρχης Αλέξιος, είχαν κατηγορηθεί πολλές φορές πως ήταν στελέχη των Μυστικών Υπηρεσιών της Σοβιετικής
Ένωσης και της περιβόητης KGB.
Υπηρέτησαν τις μυστικές υπηρεσίες με τα κωδικά ονόματα  «Mikhailov» και «Drozdov», αντίστοιχα. Η συνεργασία τους συνεχίστηκε και μετά την πτώση του κομμουνισμού και την διάλυση της KGB το 1991.
(Περισσότερα στοιχεία στο web sitewww.keston.org. Και στο διαδύκτιο)
Η στενή σχέση μεταξύ του Βλάντιμιρ Πούτιν και του νέου Πατριάρχη Κύριλλου, είναι γνωστή από το 1988, οπόταν ο Κύριλλος είχε παρασημοφορηθεί από την KGB. 
Με την εν γένει στάση και συμπεριφορά του ο νέος Πατριάρχης Ρωσίας Κύριλλος, φαίνεται πως ενστερνίζεται πλήρως την νέα Ρωσική ιδεολογία, η οποία άλλωστε ταυτίζεται πλήρως με την ανέκαθεν Ρωσική Εκκλησιαστική πολιτική.
Η Ρωσική Εκκλησιαστική πολιτική και «οικονομία», διαχρονικά εκφράζει, έναν στείρο και αντιποιμαντικό σωβινισμό και μια «ιμπεριαλιστική έπαρση», η οποία γίνεται απόλυτα εμφανής, στην Ρωσική Εκκλησιαστική τέχνη και τα «πολιτιστικά της παράγωγα». Το Βυζαντινό πολιτισμικό πνεύμα και η παράδοση, ήταν «βαριά» και «ακατάλυπτα» ως «νοήματα ζωής» και «πνευματικά προϊόντα» για το Ρωσικό εκλησιαστικό κατεστημένο. Η Βυζαντινή τέχνη και παράδοση, διαχρονικά απαιτεί και πληρούται οντολογικά, στην «ταπείνωση» και την «Θεία ευλάβεια». Κάτι που διαχρονικά τεκμηριώνεται, στις «θείες τοιχογραφίες» και στις «Ιερές εικόνες» , στην «Ιερά Ναοδομία» και σε κάθε άλλη έκφραση του Βυζαντίου. Όλα είναι «Θεία», «Ιερά και ΄Οσια». Υπερεθνικά, υπεριστορικά, οικουμενικά και πάντοτε «ταπεινά». Γι΄αυτό και «εξυψώθηκαν» διαχρονικά και παρέμειναν «Θεία, Ίερά και ΄Οσια» και πάντοτε «ταπεινά»…
Η Βυζαντινή Τέχνη και παράδοση, «ορθοτομεί» χωρίς να «δογματίζει», αντιλαμβανόμενη το ενδιάθετο νόημα της Καθολικής Ορθοδοξίας, το οποίο βιούται ως «ελευθερία» και συνάμα ως «ταπείνωση». Η Βυζαντινή Εικονοπλασία, εξυψώνει το ανθρωπινο στο Θείο και όχι το αντίθετο. Η Βυζαντινή Εικονογραφία και Ναοδομία, πρεσβεύει την «ταπείνωση» και απαιτεί την «κάμψη σώματος και πνεύματος» για την εξύψωση της αθάνατης ψυχής.
Στα Βυζαντινά Εκκλησάκια του ΄Αθω, η είσοδος απαιτεί ανελαστικά, την «στένωση» και την «κάμψη του οσφύος», σε πλήρη ανταπόκριση με τις Θείες Ευαγγελικές επιταγές. Οι «ευμεγέθεις» και «παχύσαρκοι» δεν μπορούν να «εισέλθουν»… Πρώτα θα πρέπει να «ταπεινωθούν»…
Η Ρωσική Εκκλησία, δεν μπόρεσε να κατανοήσει, αυτήν την «ταπεινή στενότητα» του Βυζαντίου. Παρέμεινε, στην «αποτύπωση» της Θέας του Ναού της του Θεού Σοφίας, από τον Τσάρο Βλαδίμηρο το 988 και παρέμεινε «εκεί»…Αλλά ακόμη και αυτήν την «Θέαση» την αντελήφθηκε, σχηματικά και ποσοτικά, και όχι ως «ποιοτητικό μεγαλείο» και «καρπό ταπείνωσης»…
΄Ετσι υιοθέτησε, μεγαλοσχηματικά μεγέθη και δημιούργησε την δική της τέχνη, η οποία απέριψε την «Βυζαντινή στενότητα και ταπείνωση». Δημιούργησε την «Ρωσική ευρυχωρία». Συνάμα, τα Βυζαντινά μέλη, αντικατέστησαν οι χορωδιακές τετραφωνίες και οπερέτες, ενώ η Εικονογραφία της, εξετράπει από την «Βυζαντινή ιερότητα και αυστηρότητα» στην «Δυτική ιλαρότητα και καλαισθησία».
Η Ρωσική Εθνική Εκκλησία, είναι σωβινιστική και ακραία τοπικιστική. Για τον λόγο αυτό, εγκατέλειψε την Βυζαντινή παράδοση και προσχώρησε στα δυτικά πολιτισμικά εκκλησιαστικά πρότυπα. Στερείτε οικουμενικού πνεύματος και «αληθούς ταπείνωσης». Η Ρωσική Εθνική Εκκλησία, έχει «πολιτική», την οποία υιοθέτησε μαζί με το πολιτισμικό πνεύμα της δυτικής εκκλησίας. Η «Βυζαντινή Εκκλησία» δεν έχει «πολιτική». «Πολιτεύεται κατά Θεόν» και «ποιμαντορεί εν Πνεύματι Αγίω» Δεν «πολιτεύεται κατ΄ Εθνος» αλλά «κατ΄έθος» και κατά «Παράδοσιν». Μια «Παράδοση» που αποτελεί πνευματική παρακαταθήκη και διαθήκη, των Αγίων Πατέρων της «Θριαμβεύουσας Εκκλησίας», η οποία αποτυπώθηκε στον Ναό της του Θεού Σοφίας όπου και δοξάζεται, και βιώνεται από την  «Αγωνιζομένη Εκκλησία» στα «ταπεινά μοναστικά κελιά» και «εν ταίς σπηλαίοις και ταις οπές της γής».
Παρόλο που η Ρωσική Εθνική Εκκλησία, βρίθει δυτικών στοιχείων και νοοτροπίας, εν τούτοις, αντιμάχεται σφορδά την «Δύση» την οποία και υιοθέτησε πλήρως, ειδικά ως προς το «πολιτεύεσθαι» στερούμενη το «κατά παράδοσιν γίγνεσθαι».
Βλέπουμε στην τηλεοπτική αυτή παραγωγή, σχηματικούς «κολασμούς της Δύσης» και όχι «Ομολογίες ουσίας». Είναι «φύσι και τρόπω», αδύνατον, να «Ορθοτομήσει» η Ρωσική Εθνική Εκκλησία, στο ντοκιμαντέρ της αυτό, απλά «πλαγιοτομεί», καθώς είναι η ίδια απόλυτα «νοθευμένη» από το δυτικό πνεύμα, το οποίο και την διακρίνει.
Συμπερασματικά, η Ρωσική Εκκλησία, δεν μπορεί να γίνει ο «νεός φορέας του Βυζαντίου» γιατί είναι «Εθνική Εκκλησία» και «πολιτεύεται κατά κόσμον» και όχι «κατά Θεόν».
Για τους παραπάνω λόγους, ανταποκρίθηκε πλήρως στο «νέο ιδεολογικό κάλεσμα», νιώθοντας πως ταυτίζεται και εκφράζεται πλήρως η υπόστασή της και η «πολιτική της». Πέραν τούτων, το «κοινό παρελθόν» των Ρώσων Ηγετών και  Ρώσων Αρχιερέων, στους κόλπους του «ενυδρείου της KGB», φέρει αμφοτέρους «ομονοούντας και ομοφρονούντας, τον λόγον της νέας ιδεολογίας».
Μια αλληλοπεριχώριση εξουσίας, μεταξύ Ρωσικής πολιτικής Ηγεσίας και Ρωσικής Εκκλησίας, στην προσπάθειά της, να κυβερνήσει τον Ρωσικό Λαό, πρόσδιδοντάς του, μια «νέα ιδεολογία», ως «νέα πίστη και παλιά παράδοση».
Αιώνες τώρα, οι Ρώσοι ταγοί και «εξουσιαστές» δεν κατενόησαν το «Μεγαλείο του Βυζαντινού Πνεύματος» το οποίο τους δόθηκε «Θειά Δωρεά» και προσπαθούν τώρα να το «αρπάξουν». Ως «Τρίτη Ρώμη», ως «Νέο Βυζάντιο» ως «Νέα Ρωσική Ιδεολογία».  
Εν προκειμένω, η επίκληση του «Βυζαντίου», παραπέμπει σε «χρήση» και όχι σε «βίωματική εμπειρία» αναγωγής της ψυχής και του πνεύματος.
Το «Βυζάντιο» γίνεται «πολιτικοϊδεολογική ορολογία», γεγονός που αποτελεί, διαστρέβλωση και βάναυση πράξη παραχάραξης, της ιστορικής αλήθειας.
Είναι απορίας άξιον το γεγονός, της «αδυναμίας κατανόησης» της Βυζαντινής Ιστορίας, εκ μέρους της Ρωσικής Εκκλησίας. ΄Οσο «Εθνική» κι αν είναι, όσο «Πολιτικά» κι αν συμπεριφέρεται, μετά και τον «κομμουνιστικό Γολγοθά Της» θα περίμενε ο καθείς, να βιώση την «Ανάσταση»…
Ο κίνδυνος της μετατροπής, της Ορθοδόξου πίστεως, σε απροσδιόριστο βαθμό και μέγεθος, σε ιδεολογία, είναι μεγάλος. Γεγονός ολέθριο, ο «τοκετός» του οποίου πιθανόν να οδηγήσει σε «τερατογεννέσεις».
Είναι τόσο αντιφατικό και οξύμωρο, μια Εκκλησία, με τόσα πολλά δυτικά στοχεία, να φέρεται ως «αντιδυτική», παραποιόντας μια υπερχιλιετή ιστορία, ενός «Βυζαντίου» που ποτέ δεν της ανήκε και ελάχιστα συμμετείχε. Μάλιστα σε αυτήν την «ιστορία» οφείλει την ίδια Της, την ύπαρξη και παρουσία.
Για τους λόγους «αυτούς» η Ρωσική Εκκλησία, θα παραμείνει «Εθνική» και βαθύτατα πολιτικοποιημένη, σε απόλυτη σχέση αλληλοεξάρτησης με τους «Πύργους του Κρεμλίνου». Το «πολιτικό της όραμα» να ηγηθεί των Ορθοδόξων Λαών, δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα, και θα παραμείνει απλά μια «πολιτική της ουτοπία». Ένα «όνειρο απατηλό», καθώς δεν μετέχει του «Θείου Μυστηρίου της Οικουμενικότητος». Όπως φαίνεται, μετά το πέρας τόσων αιώνων, παραμένει γι΄Αυτήν, όχι μόνο ακατανόητο, αλλά και «ακατάληπτο μυστήριο».
Η διαρκής αμφισβήτηση του θεσμικού ρόλου και της αποστολής του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, αποτελεί την πεμτουσία της ιμπεριαλιστικής Εκκλησιαστικής πολιτικής της Μόσχας.
Η πρωτεύουσα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ήταν η Κωνσταντινούπολη, όπου ενθρονίστηκε και η Μητέρα των Εκκλησιών. Ως «Οικουμενική Μητέρα» έχει τις ανά την υφήλιο «Θυγατέρες Εκκλησίες», μεταξύ Αυτών και την Ρωσική Εκκλησία.
Η Μόσχα ποτέ δεν θα γίνει Κωνσταντινούπολη, η «Θυγατέρα» ποτέ δεν θα γίνει «Μητέρα». Η «Μητέρα Εκκλησία» είναι «Οικουμενική» ενώ οι «Θυγατέρες Εκκλησίες» έγιναν «Εθνικές» στο ρούν της Ιστορίας.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, δεν υπάρχει πλέον ως πραγματικότητα και παρουσία. Υπάρχει ως κληρονομιά και ως πνεύμα. Η «ανασύστασή» της είναι παντελώς αδύνατη, για ευνόητους λόγους. Ούτε ή «΄Ιδια» θα το επιθυμούσε άλλωστε…Ότι απέμεινε από το «πνεύμα» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, ζεί στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στους θρύλους του «Μαρμαρωμένου Βασιλιά»…και στο Αγιώνυμο ΄Ορος του ΄Αθω.
Ο ΄Αθως, ως «΄Αγιον ΄Ορος», είναι μετά το Οικουμενικό Πατριαρχείο, ο μόνος «Θεοκρατικός Θεσμός», ως «Μοναστική Πολιτεία» και «Ιερά Κοινότητα», που λειτουργεί πρίν την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και τηρεί απαρέκλητα, τα απ΄αιώνων θέσμια και παραδόσεις της.
Στο ΄Αγιον ΄Ορος, ζούν εδώ και αιώνες, άνθρωποι προερχόμενοι από διάφορες εθνότητες και χώρες, ως Μοναχοί. Ζούνε εν ειρήνη αγάπη και ομόνοια, βιώνοντας το Βυζαντινό πνεύμα της Ορθοδοξίας, το οποίο διατηρείται ως «Αγιορειτική Παράδοση» και μεταδίδεται, από γενιά σε γενιά, ως «Ιερά Παρακαταθήκη». Είσερχόμενοι στον Μοναχικό στίβο της «Αγιορειτικής Παράδοσης», ως δόκιμοι, συναντόνται ευθείς αμέσως, μαζί Της.
«Δοκιμάζουν» και «δοκιμάζονται» να γίνουν «Αγιορείτες». « Μοναχοί Αγιορείτες». Απεκδειόμενοι κάθε άλλη εθνολογική ένοια και καταβολή. Το ΄Αγιον ΄Ορος, είναι Οικουμενικό. Δεν έχει απλώς «Οικουμενικό Χαρακτήρα». Είναι όχι απλώς ένα «ζωντανό παράδειγμα του Βυζαντίου», αλλά το μόνο τμήμα της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, που παραμένει «εν Ζωή». Αναπόσπαστο και ζωτικό μέρος του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Κάθε «Αγιορείτης Μοναχός» είναι «Μοναχός του Οικουμενικού Πατριαρχείου». Δεν είναι της Ελληνικής Εκκλησίας, της Σερβικής, της Ρουμάνικης κλπ. Είναι της «Μητέρας Οικουμενικής Εκκλησίας». Πέραν της ενασχόλισης και της εντρύφησης στην ιστορία του Βυζαντίου, ο οιοσδήποτε θέλει να βιώσει, κάτι από το Μεγαλείο του Πνεύματός του και της υπερχιλιετούς του Παράδοσης, θα πρέπει να επισκεφθεί το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το ΄Αγιον ΄Ορος. Διαφορετικά η γνώση του θα είναι θεωρητική και επιστημονική. Δεν θα είναι εμπειρική και βιωματική.
Η Ρωσία ποτέ δεν αποδέχθηκε αυτόν τον χαρακτήρα του Αγίου ΄Ορους και του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Είναι γνωστά τα επακόλουθα, του Ρωσικού φυλετισμού στο ΄Αγιον ΄Ορος, και τα αποτελέσματά του.
Πάνω στο παλίο Καθολικό της Μονής των Καλλιμάχηδων, αυτή του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος, χτίστηκε ένα άλλο Καθολικό, Ρωσικής τεχνοτροπίας, ξένο προς το ύφος του Αγίου ΄Ορους. Πολλά κτίσματα παρόμοιας τεχνοτροπίας χτίστηκαν στο ΄Αγιον ΄Ορος, ξένα ως προς την Βυζαντινή τεχνοτροπία και παράδοση. Το ΄Αγιον ΄Ορος «ανέχεται»…Η «ανεκτικότητά Του» είναι προϊόν της Βυζαντινής Παράδοσης και της Οικουμενικότητός  Του. ΄Οποιος θέλει την σέβεται και την ευλαβείται και όποιος θέλει την αρνείται. Το ΄Αγιον ΄Ορος διαθέτει τόσο μεγάλα «αντισώματα» τα οποία  λειτουργούν αδιόρατα και νομοτελιακά αιώνες τώρα.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, δηλαδή χθές, σύμφωνα με την έννοια και λειτουργεία του «χρόνου» στο ΄Αγιον ΄Ορος, η Ιερά Μονή Αγ. Παντελεήμονος, έγινε «Ιερά Μονή Ρωσσικού» (με δύο σίγμα…). Καλώς ή κακώς, δεν έχει καμία σημασία, έγινε κι ας παραμείνει έτσι. Στο Οικουμενικό Βυζάντιο άλλωστε η «διαφορετικότητα» και η «ελευθερία» θεωρούνταν «σεβασμός στο Θεόδοτο αυτεξούσιο του ανθρώπου», ως «προσώπου οντολογικά». Ο σεβασμός και η ευλάβεια νοούνται ως «αυτεξούσιες επιλογές» και όχι «επιβαλόμενες».
Περιδιαβαίντας το ΄Αγιον ΄Ορος, θα συναντήσει ο καθείς πολλούς Μοναχούς.
΄Ολοι τους, ενδεδυμένοι με την ίδια παραδοσιακή ενδυμασία, του Αγιορείτου Μοναχού. Τίποτε δεν καταδεικνύει την εθνολοφυλετική τους καταγωγή και προέλευση. Στο διάβα του Βυζαντινού ΄Αθω, θα συναντήσει ο περιηγητής, και την εξαίρεση στο κανόνα, καθώς υπάρχουν Μοναχοί με «διαφορετικότητα» στην ενδυμασία που σπανίως ομιλούν την «εν Αγίω ΄Ορει απ΄αιώνων καθομιλουμένη» γλώσσα, εμμένοντες στην «εθνική τους γλώσσα»…Δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση το ζητούμενο αυτό, στον Μοναχικό βίο. Είναι όμως θέμα σεβασμού και ευλάβειας στην Αγιορειτική Παράδοση, το ήθος και το ύφος του Αγίου ΄Ορους. Είναι θέμα ενδιάθετης κατανόησης, του «Αγιορειτικού Μοναχισμού».
Μπορεί Μοναχός να είσαι και τυπικά να λέγεσαι «Αγιορείτης», αλλά σημασία έχει πόσο «Αγιορείτης» νιώθεις…

Άλλο Αγιορείτης και άλλο Αθωνίτης…
 Στις 5 Ινουνίου του 1992, επισκέφθηκε το ΄Αγιον ΄Ορος ο Μακαριστός Πατριάρχης Πασών των Ρωσσιών, Αλέξιος. Σε μια από τις προσκυνηματικές του επισκέψεις, επισκέφθηκε και την Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, στην πολίχνη των Καρυών, όπου κάποτε ζούσαν, εκατοντάδες Ρώσοι Αθωνίτες Μοναχοί. Υπήρξε λίαν σκληρός στις δηλώσεις του, αντικρύζοντας την ερημία της, καθώς δεκαετίες πρίν εξέλειπαν οι Ρώσοι Μοναχοί. Κατηγόρησε την Ελλάδα, με σκληρή γλώσσα, κάνοντας λόγο για «βδέλυγμα της ερημώσεως» και «ερείπια», με δική μας υπαιτιότητα…Θλιβερό όντως το θέαμα τότε.
΄Ενας παλιός Αγιορείτης Γέροντας, σχολιάζοντας τα λόγια του Μόσχας Αλέξιου είπε, «τα όμορφα κτίρια, γίνονται και όμορφα ερείπια…» και ο νοών νοείτω…
Από τότε πάρα πολλοί Ρώσοι Αρχιερείς, Ιερείς, Μοναχοί, χιλιάδες λαϊκοί προσκυνητές, αξιωματούχοι, πολιτικοί κλπ εκ Ρωσίας πέρασαν και περνούν από το ΄Αγιον ΄Ορος, ενφερούμενοι από αγάπη και ευλάβεια στον Ιερό Τόπο.
Επισκέφθηκε το ΄Αγιον ΄Ορος, και ο Πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν, ύστερα από δύο ανεπιτυχείς προσπάθειες. Πανθομολογουμένως, υπήρξε ειλικρινής προσκυνητής και προσέγγισε με ευλάβεια το ΄Αγιον ΄Ορος.
«Είχε ταπείνωση» λένε οι Αγιορείτες. Κι νύν Πρόεδρος Δημήτριος Μεντιέβεβ μαζί με τον γιό του, επισκέφθηκαν αφανώς και χωρίς καμία δημοσιότητα το ΄Αγιον ΄Ορος πρό 2 ετών. Κι αυτοί «ταπεινοί προσκυνητές», «αγιορείτες προσκυνητές».
΄Αλλοι Ρώσοι υψηλοί αξιωματούχοι, επισκέπτονται συχνά το ΄Αγιον ΄Ορος, ταπεινά και σιωπηλά, κατ΄επανάληψη. Η πλεινότητά τους, μετά τις πρώτες 2-3 προσκυνηματικές επισκέψεις τους, «αναπαύονται» και διανυκτερεύουν πέραν της «Μονής του Ρωσσικού». ΄Αλλωστε παρόμοιες Μονές, υπάρχουν εκατοντάδες στην Ρωσία. Θέλουν και επιθυμούν να βιώσουν την «Αγιορειτική Παράδοση» και το «Βυζαντινό Τυπικό» των Αγιορειτικών Ιερών Μονών.
Αρκετοί από αυτούς, έχουν αναπτύξει θερμές σχέσεις με Αγιορείτες Μοναχούς και δεν είναι λίγες οι φορές που Αγιορείτες Μοναχοί, κλήθηκαν στην Μόσχα και μεταξύ άλλων, επισκέφθηκαν τόσο τον Βλαδίμηρο Πούτιν, και τον Δημήτριο Μεντιέβεβ, όσο και άλλους αξιοματούχους. Μάλιστα το περασμένο θέρος του 2008, με επιθυμία του Β. Πούτιν, δύο φορές Αγιορείτες Μοναχοί, μεταφέρθηκαν από την Μόσχα στο Σότσι, στην θερινή του κατοικία, και συναντήθηκαν «αγιορείτικα». Ταπεινά. Χωρίς μεγαλεία και δημοσιότητες.
Ουδέποτε Ρώσος αξιωματούχος, σε οποιοδήποτε αξίωμα και αν κατέχει, εκφράστηκε «Αθωνικά» ή συμπεριφέρθηκε εθνοφυλετικά στο ΄Αγιον ΄Ορος.
Σχεδόν ολόκληρος ο «Κύκλος του Στρετένσκυ» πέρασε από το ΄Αγιον ΄Ορος και πολλοί από αυτούς, συνεχίζουν να έρχονται συχνά, ως προσκυνητές.
Κι ο Αρχιμανδριτης Τύχων Σεβκούνωβ, αρκετές φορές ήρθε στο ΄Αγιον ΄Ορος.
Η «καταγεγραμμένη συμπεριφορά» αμφοτέρων, Πολιτικών αξιωματούχων και Εκκλησιαστικών αξιωματούχων, οδηγεί στην εξαγωγή ενός οξύμωρου συμπεράσματος…Οι Πολιτικοί αξιωματούχοι, «εισέρχονται ταπεινά και συμπεριφέρονται» με ευλάβεια και ομόδοξο πνεύμα, χωρίς να έχουν πολιτικά κίνητρα ή επιδιώξεις. Αντιθέτως οι Εκκλησιαστικοί αξιωματούχοι, στην συντριπτική τους πλειοψηφία, παραμένουν «αγκυλωμένοι» σε πρακτικές του παρελθόντος, εκφράζοντας τον ανέκαθεν «Εκκλησιαστικό τους ιμπεριαλισμό»!
Ο πλούτος της Ρωσικής Εκκλησίας, η αντιγραφή πολλών στοιχείων από την Δυτική Εκκλησία, από πολλούς χαρακτηρίζεται, ως «Εκκλησιαστικός καπιταλισμός» από τον οποίο προέρχεται και ο «ιμπεριαλισμός» της εν μέρει.

Τίθεται λοιπόν ο μέγιστος των προβληματισμών…
Τελικά την «νέα Ρωσική ιδεολογία» δημιούργησε η Ρωσική Εκκλησία και την προώθησε, μέσω της Μονής Στρετένσκυ προς την «΄Αρχουσα Τάξη» της Ρωσίας, ή το αντίθετο?   

ΤΑ ΣΥΣΤΑΤΙΚΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ
Η νέα Ρωσική ιδεολογία, ο «Νεοβυζαντινισμός» που θέλει την εδραίωση της «Ευρασιατικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας»  στο παγκόσμιο γεωπολιτικό γίγνεσθαι,
θεωρεί την Ορθόδοξη Χριστιανική πίστη και παράδοση, ως κύριο συστατικό του στοιχείο. Με το αξίωμα αυτό ως δεδομένο, θα πρέπει να αναμένουμε, η νέα ιδεολογία, να λάβει την μορφή «ιδεαλιστικού δόγματος». Η Ρωσία πιθανόν θα κληθεί να δημιουργήσει ένα νέο «γεωπολιτικό δόγμα» βασιζόμενο στην νέα της ιδεολογία, το οποίο θα γίνει ορατό στην εξωτερική της πολιτική.
Στο ντοκιμαντέρ, είδαμε ακόμη και επίκαιρα θέματα στρατιωτικής φύσεως, όπως ο επαγγελματικός στρατός, κλπ, να αναδεικνύονται ως «ασθένεια της Δύσης» και
Η υποχρεωτική στρατιωτική θητεία, να προβάλλεται ως  «ιστορικό καθήκον», γεγονός που μπορεί να ταυτιστεί, τόσο με το φαινόμενο των λιποταξιών και των ανυπότακτων που πλήγει ραγδαία τον Ρωσικό Στρατό.
Η τηλεοπτική αυτή παραγωγή, κινείται από τα ιστορικά θέματα, στην οικονομική πολιτική, την στρατιωτική ιστορία και πολιτική, την κοινωνιολογία και κάθε τομέα της δημόσιας ζωής. Αξίζει να σημειωθεί, πως γίνεται ευρεία αναφορά στην «γραφειοκρατία» η οποία αναφέρεται ως «παράγων ασφάλειας» της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, και συνάμα, δίδει την αίσθηση του εξωραϊσμού και της αποδαιμονοποίησης, της Σοβιετικής γραφειοκρατίας   την οποία κληρονόμησε η Ρωσία, μετά την πτώση του κομμουνισμού.
Σημαντικότατο στοιχείο είναι, πως η νέα ιδεολογία, ουσιαστικά στην εναρκτήρια
παρουσίασή της προς το ευρύτερο Ρωσικό κοινό και τον Λαό, επέλεξε έναν Ιερέα για να κάνει την εμφάνισή της. 
Οι διαστάσεις αυτού του σημαντικού γεγονότος, προϊδεάζει πλέον για την μορφή που θα εκλάβει η συνέχεια και η περαιτέρω εκδήλωση της νέας ιδεολογίας στην Ρωσία.
Η νέα ιδεολογία, θα έχει ως κύριο φορέα έκφρασής της και εξάπλωσής της την Ρωσική Εκκλησία, η οποία διαθέτει έναν τεράστιο και πανίσχυρο μηχανισμό πλέον σε ολόκληρη την αχανή Ρωσική επικράτεια.
Η νέα Ρωσική ιδεολογία, θα εξαπλωθεί με εκκλησιαστικές μεθόδους και τρόπους με κύριο στοιχείο προβολής της την «ανώτερη πνευματικότητα» που επεξηγεί την παρελθούσα ιστορία, και «διδάσκει». Η νέα ιδεολογία της Ρωσίας, θα δοθεί μέσα από την «πνευματική διδασκαλία» ως μια «θρησκευτικο-πολιτική πίστη»
της οποίας την «αυθεντία» και το «αλάνθαστο» εγγυάται η Ρωσική Εκκλησία, οι Πνευματικοί Ρώσοι σύγχρονοι Πατέρες, όπως ο Αρχιμανδρίτης Τύχων, αλλά και η πνευματική παρακαταθήκη και παράδοση, των μεγάλων Ρώσων στοχαστών, διανοουμένων και φιλοσόφων.
Γεγονός που έρχεται να επιβεβαιώσει την παραπάνω άποψη, είναι η δημιουργία «Επιτροπής για την Ιστορία της Ρωσίας» πρόσφατα, υπό την εποπτεία μάλιστα του Ρώσου Προέδρου. Ο έλεγχος της ιστορίας και η απόδοσή της, ελεγχόμενα, σαφέστατα εντάσσονται στα πλαίσια της δημιουργίας υποδομής, για την νέα ιδεολογία. Πλήθος άλλες ενέργειες, συνηγορούν και ενισχύουν το παραπάνω θεώρημα.
Η «νέα πίστη»  και ιδεολογία, δεν αφήνει ιστορικά κενά. Γίνεται επιλεκτική επιλογή, κυρίως ιστορικών γεγονότων της εποχής της Σοβιετικής ΄Ενωσης, τα οποία και ενσωματώνονται στην Ρωσική νεώτερη ιστορία. Προβάλλεται ο «Ρωσικός ηρωισμός» ως στοιχείο της «Ρωσικής ψυχής», ανεξάρτητο από την επικρατούσα ιδεολογία και το καθεστώς. Υποσυνείδητα περνάει το μήνυμα, ως έμμεση άποψη, πως ο κομμουνισμός δεν στέρησε από τον Ρωσικό Λαό, την ηρωική του υπόσταση, αλλά αντίθετα τόνωσε και ανέδειξε τον «Ρωσικό ηρωισμό». Ο «Ρώσος ΄Ηρωας» παραμένει «΄Ηρωας» ανεξάρτητα από το καθεστώς που τον κυβερνά.
Η νέα Ρωσική ιδεολογία, συμφωνεί με όλους και με όλα, εκτός από την «δαιμονική Δύση». Μια Δύση, η οποία έχτισε τις βάσεις και προϋποθέσεις του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού, στην εποχή του Βυζαντίου, σύμφωνα με τις παρουσίαση και τις αναφορές του ντοκιμαντέρ.
Η πανσλαβιστική θεωρία της «Τρίτης Ρώμης» υποβαθμίζεται και «καταψύχεται» και στην θέση της προβάλλεται η δημιουργία ενός «Νέου Βυζαντίου».  Ενός «Νέου Βυζαντίου» που θα αποφύγει τα λάθη του παρελθόντος, και θα κυριαρχήσει ως «Ευρασιατική Ρωσική Αυτοκρατορία».   
Ο Ρωσικός εθνικισμός, ο οποίος και βρήκε την έκφρασή του στον πανσλαβισμό, ενσωματώνεται, στον νέο Οικουμενικό χαρακτήρα του «Νέου Βυζαντίου» αλλά υπό απόλυτη Ρωσική διάσταση. Τα «άκαμπτα στοιχεία του εθνικισμού» βρίσκουν απόλυτη ανταπόκριση στην «αυθεντία και το αλάνθαστο της Εκκλησίας».

Η ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ
Η νέα Ρωσική ιδεολογία, δεν προτάσσει την δημιουργία μιας «Νέας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας». Πρεσβεύει έντεχνα και κεκαλυμμένα, την δημιουργία του «Νέου Βυζαντίου» εντός της «Ευρασιατικής Ρωσικής Αυτοκρατορίας».
Το «Βυζάντιο» επικαλείται ως «Βυζάντιο» και μόνον και όχι ως αυτοκρατορία πολυεθνική και πολυσυνθετική με απόλυτα Ελληνικό χαρακτήρα.  Προσαρμόζεται στην σύγχρονη πολυπολιτισμική πραγματικότητα της Ρωσίας, ξεπερνώντας ουσιαστικούς παράγοντες, όπως ο πολυεθνικός και πολυθρησκευτικός χαρακτήρας της, οι πολλές εθνοτικές μειονότητές της κλπ.
Ο «Παραδοσιακός Βυζαντινός Πολιτισμός» ξεπερνά τα στοιχεία αυτά, ως «Βυζάντιο». Όχι ως «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» ή «Βυζαντινό Κράτος».
Ο «Ρωσικός Κρατισμός» ο οποίος ξεπερνά τα όρια της υπερβολής, είναι το κύριο στοιχείο μέσα από το οποίο η Ρωσική Κυβέρνηση καταφέρνει και διατηρεί υπό τον έλεγχό της, τις τεράστιες ανθρωπομάζες της Ρωσίας. Η γραφειοκρατία του σύγχρονου Ρωσικού κρατισμού, δεν διαφέρει σε τίποτα από αυτόν της Σοβιετικής ΄Ενωσης. Ελάχιστες «διορθωτικές κινήσεις» έχουν γίνει και αυτές προς την κατεύθυνση της προσαρμογής του στα νέα και σύγχρονα δεδομένα.
Ο απολυταρχικός χαρακτήρας του σύγχρονου Ρωσικού κρατισμού, έχει κυριαρχήσει πλέον και στην νοοτροπία του Ρωσικού Λαού και της σύγχρονης Ρωσικής Κοινωνίας.
Ο απολυταρχικός αυτός χαρακτήρας και η νοοτροπία του Ρωσικού Λαού, έρχονται σε πλήρη σύμπνοια και ταύτιση, με το απολυταρχικό διοικητικό σύστημα της Ρωσικής Εκκλησίας.
Έτσι «εξαγιάζεται» και «αποδαιμονοποιείται» η σύγχρονη και η Σοβιετική γραφειοκρατία και ο άκαμπτος, απολυταρχικός και αντιδημοκρατικός Ρωσικός κρατισμός.
Συμπερασματικά, η Ρωσική Εκκλησία, αντικαθιστά το «Κόμμα» και την έννοιά που είχε στην Σοβιετική ΄Ενωση. Η Ορθοδοξία αντικαθιστά τον κομμουνισμό.
Ο «κομμουνιστικός δογματισμός» αντικαθίσταται από « δογματισμό της νέας ιδεολογίας». Ο «άπιστος και άθεος κομμουνισμός» αντικαθίσταται από « νέα ιδεολογική πίστη». Το νέο «Πολίντμπιρο» και η «Σοβιετική Καθέδρα» αντικαθίστανται από την «Ελέω Θεού» και «Θεόπνευστη» Ρωσική Εκκλησία και τα διοικητικά της όργανα. Το μόνο σύμβολο της Ρωσικής Εξουσίας, το οποίο και διατηρήθηκε διαχρονικά είναι το Κρεμλίνο.
Το Κρεμλίνο παραμένει το μόνο σταθερό σύμβολο ως «Αμετάβλητη Αρχή».
Κρεμλίνο και Ρωσική Εκκλησία, οδεύουν προς μια ισχυρή σχέση αλληλεξάρτησης
η οποία εμπεριέχει «θρησκευτικά-πνευματικά δογματικά στοιχεία» και έναν «ισχυρό κρατικό ιδεαλισμό».
Θα προκύψει μια «νέα εξουσία», ένα «νέο είδος» «Ευρασιατικού Τσαρισμού»,
με κύριο πρωταρχικό του στοιχείο, την «σύγκλιση» της κρατικής – γραφειοκρατικής εξουσίας και του Εκκλησιαστικού Δεσποτισμού. Ο Δεσποτισμός αυτός και η μορφή της Εκκλησιαστικής εξουσίας, θα προσδώσει έναν χαρακτήρα στην «νέα ιδεολογία» που θα ερμηνεύεται ως «Θεόπνευστη».
Η σύγκλιση και σύμπτυξη, των δύο ισχυρότατων αυτών πόλων και μορφών εξουσίας, θα γεννήσει πιθανότατα, ένα απολυταρχικό καθεστώς , άκαμπτο και συμπαγές. Πιθανόν βρισκόμαστε μπροστά σ΄ έναν «πολιτισμικό εθνικισμό» με κυρίαρχο στοιχείο του, το «Ορθόδοξο δόγμα», βασιζόμενο σε επιλεκτικές ιστορικές καταβολές, και την παραδοσιακή Ρωσική εθιμοτυπία και ανθρωπογεωγραφία, με ισχυρά σπέρματα ενός νέου πανσλαβισμού.

Η ΕΚΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΙΔΕΟΛΟΓΙΑΣ-ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ
Η «νέα ιδεολογία» ως στοιχείο και υπόβαθρο των προθέσεων της ανασύστασης του «Βυζαντίου» υπό την «Ευρασιατική Ρωσική Αυτοκρατορία»,  θα έχει έντονους συμβολισμούς και εξωστρεφή παρουσία η οποία θα κυριαρχεί είτε στατικά είτε μέσα από μεγαλειώδεις εκδηλώσεις.
Η Εκκλησιαστική εξουσία, συμβολίζεται και προβάλλεται, μέσα από την «ενδυματολογία της Εκκλησίας» και τις συνεχείς επετειακές θρησκευτικές εκδηλώσεις και Ιεροπραξίες.
Η κρατική εξουσία εκφράζεται από σύμβολα εξουσίας πολλών μορφών. Θα δούμε πιθανότατα την αναβίωση της Στρατιωτικής Τσαρικής Παράδοσης, με τις μεγαλειώδεις, ογκώδεις και πομπώδεις εκδηλώσεις της, στον σύγχρονο Ρωσικό Στρατό, ο οποίος ως φορέας της Ρωσικής ιστορίας, θα παρουσιάζεται ως ο «διαχρονικός εγγυητής» και «φύλακας-φρουρός» των αξιών και ιερών της «νέας ιδεολογίας».
Συμπερασματικά, θα βρεθούμε μπροστά σε μια αυστηρή τυπολατρία, όπου Εκκλησία και Στρατός, μέσα από τα «σύμβολά» τους, θα τονίζουν διαρκώς την απόλυτη παρουσία της «νέας Ρωσικής ιδεολογίας» και της «αυτοκρατορικής εξουσίας» της νέας «Μεγάλης Αγίας Ρωσίας», του Βλαδίμηρου και της Οσίας Όλγας, του Ιβάν του Τρομερού, του Νεομάρτυρα Τσάρου Νικολάου και της δυναστείας των Ρομανώβ, των ηρώων του Στάλιγκραντ, της αντίστασης του Λένιγκραντ και του «Λαού του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου». Της Εκκλησίας ως φορέα της «Ιεράς Ρωσικής Παράδοσης» και του «Κόκκινου Στρατού» ως φορέα διάσωσης του ΄Εθνους.
Η μεταψυχροπολεμική Ρωσία, μετεξελίσσεται, μετά από μια περίοδο έντονης παρακμής και διαλυτικών τάσεων, σε μια κοινωνία των άκρων, η οποία για να επιβιώσει στο εσωτερικό, πρέπει να ανακτήσει την χαμένη της αίγλη, μέσα από έναν μικροαστικό εθνικισμό με παραδοσιακές ιστορικές καταβολές και θρησκευτικό δογματισμό, και προς το εξωτερικό ως η υπερδύναμη και προστάτιδα του Σλαβικού και Ορθόδοξου στοιχείου, εν αρχή στην Ευρώπη.
Η «νέα Ρωσική ιδεολογία» θεωρεί τόσο τον καπιταλισμό, όσο και τον κομμουνισμό, ως θεωρίες που απέτυχαν. Η έννοια του ιμπεριαλισμού καλλιεργείται πλέον, ως παράγωγο του καπιταλισμού με μεσσιανικά και εσχατολογικά στοιχεία,  τα οποία θέλουν πρωτίστως να πλήξουν την Ορθόδοξη πίστη και Ιερά Ρωσική Παράδοση, για να κυριαρχήσουν οι «δυνάμεις του κακού» οι οποίες θα καταστρέψουν την Ρωσία και την ιστορική προοπτική της αποστολή, ως «προστάτιδος της αληθινής πίστεως» και της «ειρήνης στον κόσμο».
Η «νέα Ρωσική ιδεολογία» θα αποτελέσει την νέα Ρωσική κοσμοθεωρία και κοσμοαντίληψη, και θα διαμορφώσει την νέα της εσωτερική και εξωτερική πολιτική παγκοσμίως.
Η «νέα Ρωσική ιδεολογία» στο «δεξιό της άκρο» και τις «ακροδεξιές» της ερμηνείες, θα έχει την μορφή ενός «Θεοφασιμού» με «Δεσποτικά στοιχεία», ενώ στο «αριστερό της άκρο» και τις «ακροαριστερές» ερμηνείες, θα έχει την μορφή ενός «εθνικοκοινωνισμού» με έντονα «Σοσιαλιστικά επαναστατικά στοιχεία».
Τα δύο αυτά «άκρα» θα αποτελέσουν, τους παράγοντες «απόσβεσης» και «απορρόφησης» των όποιων εσωτερικών διαλειτουργικών αντιδράσεων και ιδεολογικών αμφισβητήσεων, οι οποίες και θα εκδηλωθούν, είτε ως φιλοσοφικές θεωρίες διαμαρτυρίας στα πλαίσια ενός εσωτερικού ανταγωνισμού, είτε ως ριζοσπαστικές εκδηλώσεις λαϊκής αντίδρασης.

ΝΕΟΘΩΜΑΝΙΣΜΟΣ – ΝΕΟΒΥΖΑΝΤΙΝΙΣΜΟΣ
Βλέπουμε πως στην γειτονική Τουρκία, κυριαρχεί πλέον μια παρόμοια ιδεολογία και ιδεοληψία, με ταυτόσημα στοιχεία, με αυτήν της «νέας Ρωσικής ιδεολογίας».
Η συνεχόμενη κυριαρχία των δύο ιδεολογικών τάσεων, σε Ρωσία και Τουρκία, οι οποίες πλέον επιβάλλονται με κρατική συνεισφορά και μέριμνα,  θα «συναντηθούν» στο άμεση μέλλον.
Η ανθρωπογεωγραφία των δύο χωρών, οι «εθνοτικές και ανθρωπολογικές αλληλοκαλύψεις» σε αρκετές περιοχές π.χ. του Καυκάσου και των μεγάλων Τουρκόφωνων κρατών και γεωγραφικών ενοτήτων, αφού «συναντηθούν» και ανταλλάξουν δεδομένα, πιθανότατα θα «συγκρουστούν» με πάθος και πρωτοφανή πάταγο, απόλυτα καταστροφικό και για τους δύο, εκλαμβανομένων των τεραστίων μεγεθών και ισχύος της Τουρκίας και της Ρωσίας.
Η «προστάτιδα των Ορθοδόξων Ρωσία» και του Βυζαντινού πολιτισμού, θα συγκρουστεί με την «προστάτιδα των μετριοπαθών Μουσουλμάνων Τουρκία» και του πολιτικού Ισλάμ, θα έχουν ως «πεδίο αντιπαράθεσης και ανταγωνισμού»
τα   « γεωγραφικά πεδία ανθρωπολογικής αλληλοκάλυψης», στα οποία η θρησκεία δεν είναι κυρίαρχο στοιχείο. Εξισλαμισθέντες Σλάβοι και Ρωσόφωνοι Τουρκογενείς. Τουρκόφωνοι και Ρωσόφωνοι των περιοχών της Κασπίας, του Καυκάσου και της Κεντρικής Ασίας, θα γίνουν αντικείμενο, ανταγωνισμού, προσεταιρισμού και υιοθεσίας.
Ο σύγχρονος Ρωσικός Πανσλαβιστικός Νεοβυζαντινισμός θα ανταλλάξει δεδομένα και πληροφορίες με τον σύγχρονο Τουρκικό Παντουρανιστικο Νεοθωμανισμό. Ο «Ορθόδοξος Νεορωσισμός» και ο «Ισλαμικός Νεοτουρκισμός»
δεν εμπεριέχουν εκείνα τα στοιχεία και δεδομένα, της αλληλοπεριχώρισης και ειρηνικής συνύπαρξης και συνεργασίας.
Οι εσωτερικές δομές και οι εξωτερικές εξαρτήσεις και προσανατολισμοί, είναι απαγορευτικοί για να αποτελέσουν παράγοντες συνεργασίας για τις δύο χώρες.

Η σύγκρουση «Ορθοδόξου Νεορωσισμού» και «Ισλαμικού Νεοθωμανισμού» θα καθορίσουν το μέλλον της κυριαρχίας στην Ευρασία, η οποία σύμφωνα με την θεωρία της γεωπολιτικής της «Παγκοσμίου Νήσου» θα καθορίσει εν πολλοίς και το μέλλον της διεθνούς πολιτικής σκηνής επιρροών και κυριαρχίας στον πλανήτη.

ΑΝΤΙ  ΕΠΙΛΟΓΟΥ

Τέως αξιωματούχοι της KGB κατά πληοψηφία άθεοι τότε, στερούμενοι της «Ορθοδόξου Μυστηριακής Συμμετοχής» και εμπειρίας.Ένα μέρος τέως συναδέλφων τους από το παρελθόν, οι οποίοι καλώς ή κακώς τυγχάνουν Εκκλησιαστικοί ηγέτες της Ρωσίας, συνθέτουν την «΄Αρχουσα Τάξη» της σημερινής Ρωσίας. Από τους σκοτεινούς και δεδαλώδεις διαδρόμους της πανίσχυρης Σοβιετικής μυστικής υπηρεσίας, βρέθηκαν στον «Κύκλο του Στρετένσκυ» μέσα στην ομώνυμη Μονή, τηρώντας ξανά τους κανόνες εμπιστευτικής φύσεως τους οποίους διδάχθηκαν κάποτε.
Προσπαθούν να δημιουργήσουν μια «νέα ιδεολογία», ένα «νέο όραμα» για τον Ρωσικό Λαό. Να αγγίξουν την «ψυχοσύνθεσή» του και να το «κυβερνήσουν».
Επέλεξαν το «Βυζάντιο» ως βάση της «νέας ιδεολογίας» τους, το οποίο και κατενόησαν με δικά τους λανθασμένα κρητήρια, αμφότεροι συνεντευξαμένοι στον «Κύκλο του Στρεντένσκυ».
Ως «προϊόν διαστρέβλωσης» η «νέα ιδεολογία», τι θα μπορούσε να προσδώσει στο Ρωσικό Λαό και την παγκόσμια υφήλιο, εν τέλει?
Τίθενται εν προκειμένω, σοβαρά διλήματα και προκύπτουν τεράστιας σημασίας ερωτηματικά…Πως νοείται η «ανασύσταση του Βυζαντίου» ως «Ευρασιατική Ρωσική Αυτοκρατορία»? Ποιες οι νέες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές της επιταγές και απαιτήσεις?
Η Ορθόδοξη Πίστη, χαρακτηρίστηκε από τον Βλαδίμηρο Πούτιν, ισάξια της πυρηνικής ισχύος της Ρωσίας και «ασπίδα» της. Ουδέποτε όμως στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία, καταγράφηκε, να γίνεται σύγκριση της Ορθοδόξου Πίστεως με το «Υγρό Πύρ»…
Τι μέλει γενέσθαι, από το «μείγμα» αυτό πυρηνικής ισχύος και θρησκευτικής ισχύος?
Η «νέα ιδεολογία» θα κληθεί να δώσει λύσεις τα επόμενα έτη, σε σοβαρά προβλήματα, παγκοσμίου εμβελείας και σημασίας…Είναι ικανή?
Η «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» θα γινόταν κατανοήτη εντός του Καθολικού της Ιεράς Μονής Στρετένσκυ και όχι στα υπόγεια του «Κύκλου» της…
Η εμμονή μου στο βασανιστικό ερώτημά μου είναι πάγια…
Τελικά ποιος εφεύρε την «νέα Ρωσική Ιδεολογία» στην σημερινή Ρωσία?

ΕΠΙΛΕΓΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣ ΕΣΠΕΡΙΑ
            
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, για αιώνες αποτέλεσε τον κυμματοθραύστη των ορδών της Ασίας και της Ανατολής, που επέδραμαν προς την Δύση, διασώζοντάς την πάμπολλες φορές.
Η ιστορία επί αιώνες κατέγραψε γεγονότα που καταμαρτυρούν την πραγματικότητα αυτή.
Την «αποφράδα ημέρα της κρίσης» η Δύση πρόδωσε το Βυζάντιο και το παρέδωσε ως «τροφή» προς «χορτασμόν και κορεσμόν» της πείνας και της δίψας του «εξ ανατολών ασιατικού όρνεου του Πορθητού».
Ο Προθητής ατενίζοντας τα ερείπια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, δημιούργησε την δική του αυτοκρατορία. Την Οθωμανική. Ο Πορθητής και οι απόγονοί του, θέλοντας να προσδώσουν όσο το δυνατόν, μεγαλύτερη αίγλη στην Αυτοκρατορία τους, αλλά και για σοβαρούς πρακτικούς λόγους, την παρουσίασαν, ως συνέχεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. ΄Αλλωστε χρησιμοποίησαν για αιώνες τους Βυζαντινούς πολίτες, και υπηκόους τους, για να δημιουργήσουν τις δομές της νέας Αυτοκρατορίας και να τις διατηρήσουν. Πάνω από 400 έτη οι ΄Ελληνες Βυζαντινοί, υποχρεώθηκαν να υπηρετήσουν τον καταστροφέα τους και τυρρανικό τους δυνάστη.
Αιώνες πρίν, οι πρόγονοι των Βυζαντινών αυτών Ελλήνων, υπό τον Βασίλειο τον Μακεδόνα, κατενίκησαν τους Ρώς και αντί για καταστροφή, τους προσέφεραν έναν νέο «Θεό». ΄Εναν ανεπανάληπτο πολιτισμό, που τους έβγαλε από τις ίζμπες και τις οπές της γής. Μέχρι τότε οι Σλάβοι Ρώς, δεν είχανε γραφή…Η ανάγνωση ήταν άγνωστη…Οι επιστήμες ανύπαρκτες…
Τους έδωσε αλφάβητο, για να μπορούν όχι μόνο να μιλάνε αλλά και να γράφουν.
Μετέφρασε χιλιάδες χιλιάδων Ελληνικά συγγράματα, κάθε είδους και επιστήμης στην νέα γλώσσα, στο νέο αλφάβητο. Οι επιστήμες, άρχισαν να σπουδάζονται και να γίνονται κατανοητές. Ο Λαός των Σλάβων Ρώς, βγήκε από το σκοτάδι, την και την αμάθεια. Δημιούργησε μια νέα κοινωνία και εγκατέλειψε τον βαρβαρισμό.
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, έδωσε τις Πριγκήπισές Της, ως συζύγους των Τσάρων της Ρωσίας. ΄Εδωσε το Αίμα Της.
Δημιουργήθηκε και η «Ρωσική Αυτοκρατορία» η μεγαλύτερη σε έκταση που υπήρξε ποτέ στην ιστορία του ανθρώπινου Γένους.

Δύο Μεγάλες Αυτοκρατορίες δημιούργησε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία με τις θυσίες και το αίμα Της.
Την «Ρωσική Αυτοκρατορία» και την «Οθωμανική Αυτοκρατορία».
Οι απόγονοι του Πορθητού και του Βλαδίμηρου, αναπολούν αυτήν την περίοδο την ανασύστασή τους και πάλι…
Οι απόγονοι των Βυζαντινών, περιοριζομενοι σ΄ένα κομάτι της Μητροπολιτικής μας Γής, σιγοψυθιρίζουμε μονάχα τον «Θρύλο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά», μεταξύ Ανατολής και Δύσης…

Η Δύση και τότε, απλώς κοιτούσε, όπως και τώρα…
΄Αραγε τι θα είχε συμβεί στην ιστορία της αθρωπότητος εάν τότε τα βάρβαρα Σλαβικά στίφη δεν εκπολιτίζονταν? Αν στο ρούν της ιστορίας γίνονταν μουσουλμάνοι με Ισλαμιστικές εκτροπές?
Φαντάστηκε ποτέ κανείς η Σοβιετική ΄Ενωση ή την σημερινή Ρωσία να είχε ως κυριάρχη θρησκεία το Ισλάμ, πως θα ήτανε ο κόσμος, εκλαμβανομένης της τεράστιας ανθρωπογεωγραφίας και ισχύος της? Θα υπήρχε άραγε η Δύση?
Μια ενοποιημένη Μουσουλμανική Αυτοκρατορία, Σλάβων και Οθωμανών έστω και ως υποθετικό σενάριο προκαλεί εφιάλτες…
Η Βυζαντινή Αυτοκρατορία, έσωσε και την Δύση και την Ανατολή, με τις θυσίες και το αίμα Της…
Η διαστρέβλωση της Ιστορίας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, συνεχίζεται, μετά τόσους αιώνες και με την απόλυτη συνενοχή της Δύσης.

ΦΩΤΙΑΔΗΣ Γ. ΟΜΗΡΟΣ

Υ.Γ.- Το ντοκιμαντέρ μπορείτε να το δείτε στην ιστοσελίδα της εκπομπής «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ 3, του φίλτατου και σεβαστού δημοσιογράφου Παντελή Σαββίδη- w http://www.anixneuseis.gr/


ΠΡΟΣΘΕΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ.-

1.- Ο Αρχιμανδρίτης, Τύχων Σεβκούνωβ, έχει Πόντια Ελληνίδα γιαγιά, από την Τραπεζούντα, την Ελένη Παπαδοπούλου.
2.- Η Μονή Στρετένσκυ, διατηρεί το μεγαλύτερο τυπογραφείο στην Ρωσία με πλήθος εκδόσεις «διαφωτιστικού περιεχομένου» τις οποίες διακινεί σε όλη την Χώρα με την βοήθεια της Ρωσικής Εκκλησίας.
3.- Η Μονή Στρετένκσυ, στεγάζει και έχει ως ιδιοκτησία της, το μεγαλύτερο Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων στην Ρωσία, αλλά και παγκοσμίως.
4.-Η Μονή Στρετένσκυ, διατηρεί ογκώδεις και μεγάλες εγκαταστάσεις, Θεολογικών Σχολών και Σεμιναρίων.
5.- Η Μονή Στρετένσκυ διατηρεί την καλύτερη και μεγαλύτερη Εκκλησιαστική χορωδία στο κόσμο, η οποία περιέρχεται τις Ορθόδοξες χώρες συχνά.
6.-Ο Αρχιμανδρίτης Τύχωνας επισκέπτεται πάρα πολύ συχνά το ΄Αγιον ΄Ορος και διατηρεί θερμές σχέσεις με αρκετούς Ηγουμένους του ΄Αθω.
7.-Συνόδευε τον τότε Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν στην επίσκεψή του στο ΄Αγιον ΄Ορος. Τον συνοδεύει μάλιστα εντός της Ρωσίας σε όλες του τις επισκέψεις σε Μοναστήρια και Εκκλησίες.
8.-Ο Αρχιμανδρίτης Τύχωνας, θεωρείται πρόσωπο της απολύτου εμπιστοσύνης του Β. Πούτιν και άνθρωπος με πολύ μεγάλη ισχύ στην Ρωσία, σε όλα τα επίπεδα.

ΣΤΑΤΙΣΤΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ

Η παρουσία της Ρωσικής Εκκλησίας το 1991 ήταν η εξής.-

α) Στην Μόσχα υπήρχαν 40 Ιεροί Ναοί. Τώρα υπάρχουν 720.
β) Στην Μόσχα δεν υπήρχε κανένα Μοναστήρι. Τώρα υπάρχουν 11 Ι. Μονές.
γ) Στην Ρωσία υπήρχαν 76 Μητροπόλεις. Τώρα υπάρχουν 157.
δ)Στην  Ρωσία υπήρχαν 76 Μητροπολίτες. Τώρα υπάρχουν 203.
ε)Στην Ρωσία υπήρχαν 6.893 Εκκλησίες. Τώρα υπάρχουν 29.268
ζ) Στην Ρωσία υπήρχαν 7.210 Ιερείς. Τώρα υπάρχουν 30.670.
η) Στην Ρωσία υπήρχαν 22 Μοναστήρια. Τώρα υπάρχουν 852.
θ) Στην Ρωσία υπήρχαν 3 Θεολογικές Σχολές. Τώρα υπάρχουν 87.
ι) Στην Ρωσία δεν υπήρχαν Εκκλησιαστικά Σχολεία. Τώρα υπάρχουν περίπου 11.000.
Η τεράστια αυτή αύξηση της Θρησκείας στην Ρωσία, δεν έγινε από καταρρεύσεως του κομμουνισμού, αλλά επί Προεδρίας του Βλάντιμιρ Πούτιν.

Παράρτημα
 θεωρία τς Τρίτης Ρώμης
 Θεωρία τς Τρίτης Ρώμης μφανίσθηκε ταν πιτεύχθηκε  πελευθέρωση τς Ρωσίας πό τήν Ταταρική Κατοχή καί  συνένωση τν περισσοτέρων Ρωσικν γεμονιν κάτω πό τήν γεμονία τς Μόσχας, γεγονότα πού πέθαλψαν τόν Ρωσικό σωβινισμό, πολιτικό καί κκλησιαστικό.
Μέχρι τόν 15ο α. ο Ρσοι θεωροσαν τήν ΚΠόλη σάν παγκόσμιο κέντρο τς ρθοδοξίας.  προδοσία,μως, τς ρθοδόξου Πίστεως πό τόν Βυζαντινό Ατοκράτορα καί τόν Οκουμενικό Πατριάρχη, κατά τήννωτική Σύνοδο Φερράρας – Φλωρεντίας (1439), προκάλεσε σοβαρή ναταραχή στή Ρωσία,  ποία – κτόςπό τήν ποκήρυξη το Λατινόφρονος Μητροπ. Ρωσίας σιδώρου – εχε καί λλες σοβαρές συνέπειες. λωση τς ΚΠόλεως πό τούς Τούρκους (1453), θεωρήθηκε πό τούς Ρώσους ρθοδόξους σάν θεία τιμωρία καί  Μόσχα – μόνη πλέον Χριστιανική πρωτεύουσα στήν νατολή – θεωρήθηκε διάδοχος τς ΚΠόλεως. Μάλιστα, μετά τόν γάμο το Μεγ. γεμόνα τς Μόσχας ωάννη Γ’ Βασίλιεβιτς (1462 – 1505) μέ τήν νηψιά το τελευταίου Βυζαντινο Ατοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου (+ 1453), τήν Ζωή – Σοφία Παλαιολογίνα (τό 1472), ο Ρσοι γεμόνες θεωροσαν τούς αυτούς τους καί θεωρονταν πό τούςπηκόους τους νόμιμοι κληρονόμοι – διάδοχοι τν Βυζαντινν Ατοκρατόρων. πικράτησε, λοιπόν,  δέα,τι  Μόσχα ταν διάδοχος τς ΚΠόλεως καί εχε ρισθε πό τόν Θεό συνεχιστής το ργου της, τς διατηρήσεως – δηλαδή – προστασίας καί διαδώσεως τς ρθοδόξου Πίστεως. Εναι χαρακτηριστικό, τι Μητροπολίτης Ρωσίας Ζωσιμς (1490 – 1494), ποκαλοσε τόν Μεγ. γεμόνα ωάννη Γ’ “νέο Ατοκράτορα Κωνσταντνο τς Νέας Κωνσταντινουπόλεως”!
 θεωρία τς Μόσχας – Τρίτης Ρώμης διατυπώθηκε πό τόν Μοναχό Φιλόθεο, να τν λογίων Γερόντων τς Μονς τν Σπηλαίων το Πσκώφ, σέ πιστολή του πρός τόν Μεγ. γεμόνα τς Μόσχας Βασίλειο Γ’βάνοβιτς (1505 -1533), γιό το ωάννη Γ’ καί τς Ζως – Σοφίας Παλαιολογίνας, τό 1510 – 11. ” κκλησία τς παλαις Ρώμης – γραφε – πεσε ξ ατίας τς αρεσεώς της, ο πύλες τς δεύτερης Ρώμης, τς Κωνσταντινούπολης, πελεκήθηκαν πό τά τσεκούρια τν πίστων Τούρκων, λλά  κκλησία τς Μόσχας,  κκλησία τς Νέας Ρώμης, φωτίζει λαμπρότερα πό τόν λιο λόκληρο τό σύμπαν. Εσαι παγκόσμιος γέτης λων τν Χριστιανν. Νά κρατς τά νία μέ δέος πρός τόν Θεό. Φοβο Ατόν πού σοτά μπιστεύθηκε. Δύο Ρμες χουν πέσει, λλά  τρίτη στέκει σταθερά. Τέταρτη δέν πρόκειται νά πάρξει. Τό Χριστιανικό σου βασίλειο δέν θά δοθε σέ λλον” (N. Zernov, «Ο Ρώσοι καί  κκλησία τους», σελ. 58. Βλκόμη V. Malinin, “Starets Eleazarova Monastyria Filofei i ego poslaniia”, Κίεβο 1901, K. Medlin, “Moscow and East Rome”, 1952 καί H. Schaeder, “Moskav das Dritte Rom”, 1929).
 Θεωρία τς Τρίτης Ρώμης νισχύθηκε κόμη περισσότερο μέ τήν στέψη το Μεγ. γεμόνα τς Μόσχαςωάννη Δ’ το Τρομερο (1547 – 1584) σέ Τσάρο (παραφθορά το Καίσαρ) πασν τν Ρωσιν, δηλαδή Ατοκράτορα, πό τόν Μητροπ. Μόσχας γ. Μακάριο (1442 – 1463). Τήν πράξη ατή ναγνώρισε – σιμωνιακά, κατά τόν Γάλλο καδημαϊκό νρύ Τρουαγιά – τό 1561  Πατριάρχης ΚΠόλεως ωάσαφ. Θεωρία τς Τρίτης Ρώμης κορυφώθηκε μέ τήν νακήρυξη το Ρωσικο Πατριαρχείου, τό 1589.
Γιά τήν νίσχυση τς θεωρίας ατς κυκλοφόρησαν παραδόσεις ναλόγου πνεύματος. Μία πό ατέςφορ τήν Ερεση τς Παναγίας το Τιχβίν.  Εκόνα ατή κατά τήν παράδοση ταν ργο το Εαγγελιστή Λουκ καί διασώθηκε στήν ντιόχεια μαζί μέ τό Βιβλίο τν Πράξεων, π’ που μεταφέρθηκε στήν ΚΠολη – τόν 5ο α. – καί κατατέθηκε στόν περίφημο Ναό τν Βλαχερνων. Τό 1383 μέ τρόπο παράδοξο “χάθηκε” από τήν Βασιλεύουσσα καί βρέθηκε στή Ρωσία – στίς οχθες της Λίμνης Λαντόγκας, κοντά στό χωριό Τιχβίν – οπου κτίσθηκε Ναός καί δημιουργήθηκε Μονή. (Κατά τήν επανάσταση του 1917 η Εικόνα διαφυλάχθηκε από πιστούς, μαζί μέ τά πολύτιμα αφιερώματά Της· τό 1943 φυγαδεύθηκε στίς Η.Π.Α. από τόν αρχιεπίσκοπο Ρίγας Ιωάννη Garkilavs καί κατατέθηκε στό Ρωσικό Ναό του Αγ. Παντελεήμονος Argo Σικάγου· τό 2004 επιστράφηκε από τήν Ορθόδοξη Εκκλησία της Αμερικης (Metropolia) στό Πατριαρχειο Μόσχας καί κατατέθηκε στή Μονή του Τιχβίν, η οποία επαναλειτούργησε).
Αλλη παράδοση αφορα τήν λευκή μίτρα (belui klobuk, ακριβέστερα λευκου επανωκαλύμμαυχου), η οποία αποτελει Σαβική εκδοχή της λεγόμενης ψευδο – Κωνσταντίνιου δωρεας. Σύμφωνα μέ ενα εργο του 1495 μέ τόν τίτλο «Ιστορία του λευκου ράσου», ο Μέγας Κωνσταντινος εστειλε ενα λευκό ράσο στόν Πάπα Ρώμης Αγ. Σίλβεστρο (+ 335), σάν σύμβολο της ειδικης εξουσίας του στήν εκκλησία. Αργότερα ενας αλλος Πάπας τό επέστρεψε στήν Κων/Πολη, από οπου ο Πατριάρχης Αγ. Φιλόθεος ο Κόκκινος τό παραχώρησε στόν Αρχιεπίσκοπο Νόβγκοροντ Βασίλειο, τόν 14ο αι. η παράδοση αυτή προέρχεται από τήν γνωστή ιστορική πλαστογραφία του 8ου αι. πού ειναι γνωστή σάν «Κωνσταντίνεια Δωρεά», κατά τήν οποία ο Μέγας Κωνσταντινος μεταφέροντας τήν Ρωμαϊκή πρωτεύουσα στήν Ανατολή, αφησε στόν Πάπα τήν πολιτική διακυβέρνηση της Δύσεως, ενδεικτική της οποίας ηταν τό λευκό ράσο!
Ο πρώτος πού χρησμοποίησε τήν λευκή μίτρα ήταν ο Μητροπ. Ρωσίας Αγ. Μακάριος (1442 – 1463). (Η λευκή μίτρα – επανωκαλύμμαυχο, σέ καμπύλη μορφή, αποτελει σήμερα διακριτικό του Πατριάρχη Μόσχας· ιδιου σχήματος, αλλά μαύρου χρώματος, ειναι τό διακριτικό κάλυμμα του Καθολικου – Πατριάρχη της Γεωργίας· λευκό επανωκαλύμμαυχο φέρουν επίσης ολοι οι Μητροπολίτες της Ρωσικής Εκκλησίας καί οι Προκαθήμενοι των Σλαβικών Ορθοδόξων Εκκλησιών· στήν περίπτωση του Πατριάρχη Ρουμανίας, τό λευκό επανωκαλύμμαυχο επεκτάθηκε καί εγινε λευκό ράσο).
Οι επιπτώσεις της θεωρίας αυτης στή γενικώτερη εκκλησιαστική ζωή της Ανατολής υπήρξαν σημαντικές. Στό όνομα αυτής της θεωρίας η Ρωσική Εκκλησία σέ πολλές περιπτώσεις υπηρξε όργανο στήν υπηρεσία της κρατικής πολιτικής (Κ. Σαρδελή, “Θεοφάνης ο Έλληνας”, σελ. 80). Η θεωρία αυτή, οπως παρατηρει ο Ρωος διανοούμενος Παύλος Evdokimov, “μετέβαλε τόν οικουμενικό μεσσιανισμό του Βυζαντίου σέ εθνικό μεσσιανισμό καί επνιξε την οικουμενικότητα της Ορθοδοξίας στά υδατα του Ρωσικου σωβινισμού. (P. Evdokimov, “Η Ορθοδοξία”, μετάφραση Τ. Μουρτζόπουλου, σελ. 57). Ο δέ Ρώσος Μυστικός Θεολόγος, Ποιητής και Φιλόσοφος Βλαδίμηρος Σολόβιεφ (1853 – 1900) την χαρακτηρίζει σάν «ενα Προτεσταντισμό εθνικής παράδοσης». (Βλ. γενικά Nicholas Zernov, “Moscow, the Trird Rome”, 1937).

Αλέξιος Β’, Εκκλησία και KGB

Για πολλά χρόνια, η πληροφορία που έφερε τον Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιο Β’ ως πράκτορα των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ, της περίφημης KGB, δεν ήταν δυνατό να επιβεβαιωθεί, καθώς η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας την αντέκρουε. Οπως προκύπτει όμως από τη διδακτορική διατριβή του Μαρτίν Καλά, ο Αλέξιος Β’ υπήρξε ένα εκλεκτό μέλος των μυστικών υπηρεσιών της ΕΣΣΔ, κατά τη θητεία του στην Εσθονία ως επισκόπου Ταλίν. Πρόκειται για το πρώτο επίσημο κείμενο που γίνεται αποδεκτό και περιλαμβάνεται σε διδακτορική διατριβή, στο πλαίσιο έρευνας του Εσθονού που ανακάλυψε έγγραφα που από τη μια αποκαλύπτουν το ρόλο του Αλέξιου Β’ και από την άλλη περιγράφουν τον τρόπο που η Εκκλησία της Μόσχας λειτουργεί ως μέρος του κράτους σε συνεννόηση με την πολιτική ηγεσία της Ρωσίας. Η εκλογή του μητροπολίτη Σμολένσκ Κύριλλου μόλις πριν από λίγες ημέρες στο θρόνο του πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, θα φανεί εάν θα σηματοδοτήσει μια νέα εποχή ή εάν θα αποτελέσει συνέχεια της προηγούμενης.

Στις 25 Μαΐου 2007, ο Μαρτίν Καλά παρουσίασε στη Σχολή Κοινωνικών και Θρησκευτικών Σπουδών του Πανεπιστημίου 11 στο Παρίσι τη διδακτορική του διατριβή. Ο Εσθονός υποψήφιος διδάκτορας εκείνη την ημέρα απευθυνόμενος στους καθηγητές του μίλησε για ώρες για την έρευνά του. Ο τίτλος της διδακτορικής διατριβής «Η Ορθόδοξη Εκκλησία στην Εσθονία: Κανονική προσέγγιση του Ευρωπαϊκού και του Εκκλησιαστικού Δικαίου. (1923 – 2005)». Υπό διαφορετικές συνθήκες το θέμα που επέλεξε ο Καλά δεν θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Ο Καλά όμως είναι ο πρώτος ερευνητής που παρουσιάζει στοιχεία για τη δράση του Πατριάρχη Μόσχας Αλέξιου Β’ στην KGB, δηλαδή τις μυστικές υπηρεσίες της ΕΣΣΔ, όταν ήταν επίσκοπος Ταλίν και πάσης Εσθονίας. Και το ενδιαφέρον ξεφεύγει των ορίων της Εσθονίας, καθώς ο αποθανών Πατριάρχης υπήρξε κορυφαίος παράγοντας (και) της πολιτικής της Ρωσίας.

Στις 400 και πλέον σελίδες της διδακτορικής διατριβής περιγράφεται ο ρόλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας και της πολιτικοποίησής της από την περίοδο της Σοβιετική Ενωσης.

Ο Αλέξιος Β’, που απεβίωσε στις 5 Δεκεμβρίου, σύμφωνα με επίσημες πηγές εμφανιζόταν στα αρχεία των μυστικών υπηρεσιών της KGB με το κωδικό όνομα Drosdov (Ντρόζντοβ). Οταν αυτό έγινε γνωστό, από την πλευρά της Εκκλησίας της Μόσχας υπήρξε ένα σοβαρό αντεπιχείρημα για να υποστηριχτεί ότι ουδέποτε διετέλεσε πράκτορας των μυστικών υπηρεσιών. Σύμφωνα με το επιχείρημα αυτό, όλοι εκείνοι για τους οποίους συντάσσονταν εκθέσεις από τις μυστικές υπηρεσίες της ΕΣΣΔ, περιγράφονταν στα κείμενα μ’ ένα κωδικό όνομα. Στην περίπτωση του μητροπολίτη Ταλίν και πάσης Εσθονίας, η KGB χρησιμοποιούσε το κωδικό όνομα Drosdov. Τίποτα μεμπτό δηλαδή για τον Αλέξιο Β’. Ο Μ. Καλά αντικρούει αυτό το επιχείρημα μέσω της διδακτορικής διατριβής που παρουσίασε στο Πανεπιστήμιο 11 στο Παρίσι.
Στο κεφάλαιο, υπό τον τίτλο «Η πολιτικοποίηση του Πατριαρχείου Μόσχας και οι πολιτικές δράσεις του Πατριάρχη. Η ρωσική Ιντελιγκέντσια στους κόλπους της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Εσθονίας», επικαλούμενος επίσημα έγγραφα, φέρνει για πρώτη φορά στη δημοσιότητα μια σειρά στοιχείων.
Γράφει ο Καλά: «Οταν το 2005, τα εσθονικά αρχεία δημοσίευσαν μια σειρά ντοκουμέντων με τον τίτλο “Αναφορές εργασίας της Επιτροπής Ασφάλειας του Κράτους -δηλαδή της KGB- του Δεύτερου και Τέταρτου Τμήματος του 1958″, φαινόταν ότι σε μια από τις συγκεντρωθείσες συλλογές από τον ιστορικό Ιντρέκ Γιούργο, μια ειδική αναφορά είχε υπογραφεί από τον πράκτορα Drosdov (Αλεξέι Ρίντιγκερ), το κωδικό όνομα του Αλέξιου Β’. Σύμφωνα με την αναφορά ο Αλέξιος έγινε επίσκοπος της Εκκλησίας της Εσθονίας με τη βοήθεια της KGB. Το Τέταρτο Τμήμα της KGB στην Εσθονία είχε χαρακτηρίσει τον πράκτορα Drosdov ως «έναν από τους πλέον έξοχους πράκτορες της KGB». Ο Τέταρτος Τομέας ασχολούνταν με την εθνική αντίσταση, την ένοπλη ή μη αντίσταση, την πάλη ενάντια στην προπαγάνδα και την επιτήρηση της Εκκλησίας και της Ιντελιγκέντσιας. Ασχολούνταν επίσης με την ιδεολογική άποψη της αντίστασης. Σύμφωνα με την αναφορά, ο πράκτορας Drozdov άσκησε «όλες τις υποχρεώσεις του με συνέπεια». Ο Drozdov, γεννημένος το 1929, ήταν θεολόγος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με πτυχίο ανώτερης σχολής και διδακτορικό Θεολογίας και μιλούσε με ευχέρεια ρωσικά και εσθονικά, καθώς και λίγα γερμανικά. Στρατολογήθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 1958 για τις πατριωτικές του πεποιθήσεις, για να προσδιορίσει τα αντισοβιετικά στοιχεία στους κόλπους του κλήρου. Στρατολογώντας τον Drosdov, η KGB έλαβε υπόψη τον μελλοντικό του διορισμό ως επισκόπου Ταλίν και πάσης Εσθονίας (σ.σ. Ο Αλέξιος χειροτονήθηκε επίσκοπος Ταλίν και πάσης Εσθονίας στις 3 Σεπτεμβρίου 1961). Η αναφορά επιβεβαίωσε τη συνεχή παρουσία του Drozdov στην πραγματοποίηση των στόχων του. Από την αρχή της καριέρας του έδωσε στην KGB πληροφορίες ιδιαίτερης αξίας. Σύμφωνα με την αναφορά, ο Drozdov μάθαινε γερμανικά και ζητούσε να συμπεριληφθεί στις αντιπροσωπείες του κλήρου και των οργάνων ασφαλείας του κράτους στις καπιταλιστικές χώρες».
Οπως τονίζει ο Καλά, αυτή η αναφορά «είναι το μόνο διαθέσιμο ντοκουμέντο που αποδεικνύει ότι ο Αλέξιος Β’ εργαζόταν για την KGB. Ολα τα άλλα ντοκουμέντα «είναι εικασίες». Μία από αυτές τις εκθέσεις είναι του Γκλεμπ Γιακούνιν, που ολοκληρώθηκε στις αρχές του 1990. Στη Ρωσία τα αρχεία αυτού του είδους παραμένουν σφραγισμένα». Και όπως τονίζει ο ερευνητής, «μόνο αυτό το εσθονικό ντοκουμέντο δίνει μια σαφή ένδειξη του ρόλου του Αλέξιου Β’ στους κόλπους της KGB».

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία, μέσον συλλογής πληροφοριών»

Το Πατριαρχείο Μόσχας, σύμφωνα με την έρευνα του Μ. Καλά, είναι προπομπός της πολιτικής τής κυβέρνησης. Ο ερευνητής φέρει ως παράδειγμα την επίσημη επίσκεψη του Αλέξιου Β’ στη Ρίγα της Λετονίας τον Μάιο του 2006. «Για τους Λετονούς, αυτή η τριήμερη επίσκεψη ξεπερνούσε κατά πολύ το απλό επισκοπικό πλαίσιο, καθώς “γνωρίζουν ότι αυτή η Εκκλησία (σ.σ. της Μόσχας) είναι πολύ κοντά στον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν και έστειλαν το μήνυμα ότι η Λετονία δεν έχει συνοριακές διαφορές με τη Ρωσία”, σύμφωνα με σύμβουλο του προέδρου».
Ο Καλά αναλύει ακόμη περισσότερο το θέμα της «χρήσης» της Εκκλησίας της Μόσχας για επικοινωνιακούς σκοπούς, χαρακτηρίζοντάς ως μια «κοινή πρακτική στις σοβιετικές μυστικές υπηρεσίες, σήμερα ρωσικές». Ο ίδιος γράφει ότι «οι Εσθονικές Αρχές γνωρίζουν καλά ότι οι μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών της Ρωσίας χρησιμοποίησαν την Ορθόδοξη Εκκλησία ως μέσο πληροφοριών». Οπως υπογραμμίζει «σήμερα οι υφιστάμενοι του μητροπολίτη Κορνήλιου, μητροπολίτη της Ορθόδοξης Εσθονικής Εκκλησίας του Πατριαρχείου Μόσχας, επισκέπτονται τακτικά τη Μόσχα και διατηρούν στενές σχέσεις με το Γραφείο Εξωτερικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας και τον επικεφαλής του, από το 1989, μητροπολίτη Σμολένσκ και Κάλιγκραντ Κύριλλο, κατά κόσμον Βλαντίμιρ Γκουντιάεφ.
Πρόκειται για το νέο Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών που εξελέγη με 72%, συγκεντρώνοντας 508 ψήφους στους 700 ψηφίσαντες της κληρικολαϊκής συνέλευσης.
»Σύμφωνα με τις υπηρεσίες αντικατασκοπείας μιας από τις χώρες της Βαλτικής, ο τελευταίος ήταν άμεσα συνδεδεμένος με την πραγματοποίηση του ”Προγράμματος Υποστήριξης Συμπατριωτών” (Countrymen Support Program) από τη ρωσική κυβέρνηση. Το πρόγραμμα συντονίζει η οργάνωση ”Roszarubejecenter”, η οποία υπάγεται στο ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών. Παντού στον κόσμο, η ΕΣΣΔ χρησιμοποιούσε τις κινήσεις της εργατικής τάξης για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της».
Στις 18 Μαΐου 2006 συναντήθηκαν στη Μόσχα οι εκπρόσωποι όλων των χωρών διαφορετικών οργανώσεων «για να λάβουν μέρος στη δεύτερη συνδιάσκεψη του Διεθνούς Συμβουλίου Ρώσων Συμπατριωτών». Ο Καλά περιγράφει ότι «το φόρουμ συντάχθηκε με σκοπό να ενθαρρύνει την ενότητα και τον συντονισμό μεταξύ των ρωσικών οργανώσεων του εξωτερικού με στόχο να διαφυλάξουν την εθνική ταυτότητα καθώς και την πολιτιστική και πνευματική κληρονομιά του ρωσικού έθνους». Οπως ισχυρίζεται ο Καλά, «η Ρωσία έχει κατά κάποιο τρόπο αντικαταστήσει τους προλετάριους από τους Ρώσους του εξωτερικού».

ΠΑΝΣΛΑΒΙΣΜΟΣ
Ο πανσλαβισμός αποτέλεσε ιδεολογική και πολιτική κίνηση του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, στηριγμένη στην κοινή ιστορική κληρονομιά των Σλάβων. Ο όρος χρησιμοποιείται για πρώτη φορά από τον Σλοβάκο Γιαν Χέρκελ (1826), οι ρίζες του, όμως, βρίσκονται στον πολιτιστικό σλαβισμό που διαμορφώθηκε τον 17ο και συστηματοποιήθηκε τον 18ο αιώνα από τον εγκατεστημένο στη Μόσχα Κροάτη Κριζάνικ, τον Τσέχο φιλόλογο Ντομπρόφσκι και τον Σλοβάκο ποιητή Γιαν Κόλαρ. Κατά τον 19ο αιώνα ενδυναμώνεται και αποκτά νέα δυναμική και πολιτικό, πλέον, περιεχόμενο με επίκεντρο την ιδέα της κοινής έκφρασης και κατά περίπτωση εκπροσώπησης των σλαβικών λαών. Ενδεικτική προς αυτή την κατεύθυνση είναι η σχετικά πρώιμη ιδέα συνένωσης των σλαβικών λαών σε ένα δημοκρατικό κράτος με μορφή ομοσπονδίας ή συνομοσπονδίας, που διατυπώνεται από φιλελεύθερα ή επαναστατικά στοιχεία, όπως η συνδεδεμένη με το κίνημα των Ρώσων Δεκεμβριστών «Εταιρεία των Ενωμένων Σλάβων» (1823-25) ή η «Αδελφότητα Κύριλλος και Μεθόδιος» του Κιέβου (1845-47).

Η ανάδειξή του σε κυρίαρχο ιδεολογικό και πολιτικό κίνημα θα έρθει, όμως, από Ρώσους στην πλειοψηφία τους δημοσιολόγους, όπως ο Μ. Π. Πογκόντιν, ο Α. Ι. Κοτσελιόφ, ο Ν. Ν. Στράχοφ, ο Ι. Σ. Αξάκοφ και ο Ν. Ντανιλέφσκι, οι οποίοι, υπό την επίδραση, εκτός των άλλων, του δυσμενούς για τη Ρωσία Κριμαϊκού πολέμου (1854-56) και της Πολωνικής εξέγερσης (1863-64), κηρύσσουν τη συνένωση των σλαβικών λαών υπό την αιγίδα της Ρωσίας. Διχοστασία, αν και όχι σημαντική, προκάλεσαν οι περιπτώσεις της Πολωνίας και της Τσεχίας, λόγω των πολιτιστικών και θρησκευτικών δεσμών που είχαν αναπτύξει με τη Δύση.

Ιθύνουσα πνευματική προσωπικότητα της πανσλαβιστικής κινήσεως είχε εν τω μεταξύ αναδειχθεί ο καθηγητής ιστορίας στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, Ρογκόντιν, εκ των ιδρυτών της Σλαβικής Φιλανθρωπικής Εταιρείας (1858, Μόσχα), σκοπός της οποίας ήταν η θρησκευτική και εκπαιδευτική προαγωγή των Σλάβων του νότου. Εξέχουσα, προσωπικότητα του πανσλαβισμού υπήρξε, επίσης, ο καθηγητής Αξάκοφ, περί του οποίου ήδη εγένετο λόγος. Ο Αξάκοφ θεωρούσε ότι «η δύναμις των Σλάβων έγκειται εις την Ρωσίαν, αλλά και η δύναμις της Ρωσίας εις τον σλαβισμόν». Υπήρξε πρωτοπόρος της εντύπου και εν γένει δημοσιογραφικής προπαγάνδας . Σταθμό στην διάδοση των πανσλαβιστικών ιδεών αποτέλεσε η μεγάλη Σλαβική Εθνογραφική Έκθεση. Διοργανώθηκε στη Μόσχα το 1867 και μετεξελίχθηκε σε συνέδριο όλων των σλαβικών λαών της Ευρώπης .
Θεμελιωτής σε θεωρητικό επίπεδο του πανσλαβισμού θεωρείται ο Νικόλαος Ντανιλέφσκι. Το βιβλίο του «Ρωσία και Ευρώπη» (1869) χαρακτηρίσθηκε η βίβλος του πανσλαβισμού. Σύμφωνα με τις απόψεις του οι σλαβικοί λαοί και ο πολιτισμός τους βρίσκονται σε διαρκή αντίθεση με τον Ρωμανογερμανικό πολιτισμό της Δύσης, οπότε μόνη διέξοδός τους για το μέλλον είναι η Ρωσία. Ως προϋπόθεση θέτει την απελευθέρωση των σλαβικών λαών με πόλεμο, οπότε θα βρει την οριστική του λύση και το περίφημο Ανατολικό Ζήτημα. Συνέπεια του πολέμου θα είναι μια σλαβική ομοσπονδία, στην οποία δέχεται ότι έχουν θέση και μη σλαβικοί λαοί, όπως οι Έλληνες, οι Ρουμάνοι, οι Μαγυάροι. Πρωτεύουσα της νέας ομοσπονδίας δεν μπορεί να είναι άλλη από την Κωνσταντινούπολη.  

Πέρα, όμως, από την πνευματική ηγεσία χρειαζόταν και η πολιτική, που θα ανελάμβανε την υλοποίηση αυτών των ιδεών. Κορυφαίος εκπρόσωπός της υπήρξε ο Νικόλαος Παύλοβιτς Ιγνάτιεφ. Στρατιωτικός, μεταπήδησε στο διπλωματικό κλάδο και βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη από το 1864 μέχρι το 1877. Υπήρξε ο πρωταγωνιστής της περίφημης Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, την οποία και θεώρησε ένα εκ των δύο κορυφαίων επιτευγμάτων της καριέρας του. Ο Ιγνάτιεφ υιοθέτησε την πανσλαβιστική θεωρία, διακινδυνεύοντας τη σύγκρουση με τον προϊστάμενό του, Ρώσο Υπουργό Εξωτερικών, Gorchakov, ο οποίος δεν επιθυμούσε τη ρήξη με τη Δυαδική Μοναρχία, στα εδάφη της οποίας κατοικούσαν σλαβικοί πληθυσμοί (Τσέχοι και κυρίως Νοτιοσλάβοι), που συμπεριλαμβάνονταν στα σχέδια των πανσλαβιστών. Ο Ιγνάτιεφ, πρέπει να επισημανθεί, γιατί συχνά επιχειρείται στην Ελλάδα να ερμηνευθούν αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής με ιδεολογικά, συναισθηματικά ή άλλα παρεμφερή κριτήρια, δεν οδηγήθηκε στη σύγκρουση με τον Gorchakov από ιδεολογικά κίνητρα, αλλά από τις διαφορετικές εκτιμήσεις του για την ρωσική εξωτερική πολιτική. Θεωρούσε την σύγκρουση με την Αυστροουγγαρία αναπόφευκτη, κατά συνέπεια δεν έβλεπε σημαντικά οφέλη από μια βραχυπρόθεσμη συνεργασία, στο βωμό της οποίας θα θυσιάζονταν οι δυνατότητες ρωσικών κινήσεων προς άλλες κατευθύνσεις και ιδιαίτερα προς αυτή των Σλάβων. Πίστευε ότι ο πανσλαβισμός έδιδε σημαντικές ευκαιρίες στη Ρωσία να επεκτείνει την κυριαρχία της, είτε άμεσα, είτε δια της δημιουργίας δορυφορικών σλαβικών κρατών. Την εκτίμηση αυτή, που φαίνεται να είναι και η πλησιέστερη προς την πραγματικότητα, αποτυπώνει με χαρακτηριστικό τρόπο ο Σπυρίδων Μαρκεζίνης, σύμφωνα με τον οποίο «Η πανσλαβιστική του πολιτική δεν εστηρίζετο εις καμμίαν ιδεολογίαν, αλλ’ ήτο ωμότατα ρεαλιστική, αν όχι κυνική, πολιτική επιβολής» . Ενδεικτική του ρεαλισμού του, τον οποίο ουδέποτε επέτρεψε να νοθεύσουν ιδεολογίες και ιδεολογήματα, ήταν και η στάση του κατά τη δημιουργία της Βουλγαρικής Εξαρχίας, την οποία, αν και εξυπηρετούσε τα σχέδιά του, δεν επιθυμούσε, με τη μορφή, τουλάχιστον, και την ένταση που αυτή επιβλήθηκε, αλλά, αντίθετα, προσπάθησε να περιορίσει, επιδιώκοντας ένα ήπιο συμβιβασμό μεταξύ των Βουλγάρων και του Πατριαρχείου (ουσιαστικά των Ελλήνων), διότι εκτιμούσε ότι η μείωση του γοήτρου της Ορθοδοξίας δεν συνέφερε τη Ρωσία, η οποία, παραδοσιακά, στήριζε πολλά στο θρησκευτικό στοιχείο  .
Το κίνημα του πανσλαβισμού άσκησε μεγάλη επίδραση στην ρωσική πολιτική κυρίως κατά την βασιλεία του Τσάρου Αλέξανδρου Β’, τον οποίο ώθησε και στον ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-78. Η επιρροή των πανσλαβιστών μειώνεται βαθμιαία την εποχή του Αλέξανδρου Γ’, για να περιορισθεί η απήχησή του στα τέλη του 19ου αιώνα σε ομάδες της δεξιάς αντιπολίτευσης. Φάσεις αναβίωσης θα γνωρίσει και πάλι τον 20ο αιώνα, υπό την καθοδήγηση, πλέον, της ΕΣΣΔ.

Ας προστεθεί ότι δεν έμεινε αναξιοποίητο υπό των πανσλαβιστών κάθε διαθέσιμο μέσο, ώστε να αμφισβητηθεί ακόμη και η ελληνικότητα των κατοίκων της περιοχής. Επιστρατεύθηκε, έτσι, και η γνωστή θεωρία του Γερμανού Φαλμεράϋερ , σύμφωνα με την οποία οι Έλληνες εξολοθρεύτηκαν από τους Σλάβους κατά τη μετακίνηση των τελευταίων στα Βαλκάνια, με συνέπεια οι χριστιανικοί πληθυσμοί της περιοχής να μην έχουν, πλέον, «ούτε σταγόνα γνήσιο ελληνικό αίμα». Την πρώτη συστηματική ανατροπή της θεωρίας του Φαλμεράϋερ επεχείρησε ο Γερμανός ιστορικός Zinkeisen με την «Ιστορία της Ελλάδος» που συνέγραψε και εν συνεχεία ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος, για να ακολουθήσουν και άλλοι, οι οποίοι κατέδειξαν την ενότητα του ελληνισμού σε όλες τις ιστορικές περιόδους . Χαρακτηριστικό επί του θέματος είναι το συμπέρασμα με το οποίο κλείνει το βιβλίο του «Οι Σλάβοι εν Ελλάδι» ο Κάρολος Χοπφ: «Δια των ειρημένων η θεωρία του Φαλμεράϋρ έπρεπε να περιορισθή εντός του αρμοδίου μέτρου. Ναι μεν υπήρξαν σλαβικαί εποικήσεις εν τη ελληνική ηπείρω, αλλά ούτε πανσλαβισμός ούτε ολοσχερής εξόντωσις του ελληνισμού» .

Η σύντομη αυτή περί πανσλαβισμού παρέκβαση ήταν απαραίτητη για την κατανόηση της μεγάλης αλλαγής στη ρωσική εξωτερική πολιτική που μετέβαλλε δραματικά την κατάσταση στα Βαλκάνια στα τέλη του 19ου αιώνα. Η Ρωσία επεδίωκε σταθερά, από αιώνων, την έξοδό της στη Μεσόγειο. Για την υλοποίηση αυτού του στόχου προέβαλλε το στοιχείο της κοινής θρησκείας, της Ορθοδόξου, που της επέτρεπε να «ενδιαφέρεται» για τους χριστιανικούς πληθυσμούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
------
Βεβαια για εναν γνωστη της Ιστοριας δεν ειναι κατι «νεο» ολα αυτα,αφου αποτελουν το βαθος της σλαυικης Ρωσικης πολιτικης.Καποιοι ομως επιμενουν να μην αντιλαμβανονται το πως βλεπει την Ελλαδα η Ρωσικη πολιτικη,αρχης γεννομενης της πανσλαυιστικης της πολιτικης και του προαιωνιου ονειρου των Σλαυων της κατοχης της χερσονησου του Αιμου και της καθοδου και διεξοδου προς το Αιγαιο.Για αυτο αλλωστε και η μανια του Ρωσικου οραματος και εμμονης ιδεας περι της γνησιας εκφρασης του βυζαντινισμου.Μια εμμονή που ειναι βαθια στους Σλαυους,ελλειψει σοβαρης ιστορικης παρουσιας αλλα και ενος συμπλεγματος κατωτεροτητας απεναντι σε αλλους λαους.Ενα συμπλεγμα κατωτεροτητας που ειχε σαν αποτελεσμα την δημιουργια ενος εθνικοθρησκευτικου μεσσιανισμου.
--------
Αξιζει προσοχης το αρθρο αυτο,ολοκληρο εδω:http://www.anixneuseis.gr/?p=2852

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

Η Αρβανιτιά στο Μοριά

Η Ερμιονίδα ανά τούς αιώνες

Η Ερμιονίδα ανά τούς αιώνες
http://openarchives.gr/view/412853

Τα αρβανίτικα τραγούδια της Ερμιονίδας

Τα αρβανίτικα τραγούδια της Ερμιονίδας
http://invenio.lib.auth.gr/record/1887

ΜΠΕΣΑ

ΜΠΕΣΑ
Βλέπε τεύχη από το περιοδικό «ΜΠΕΣΑ»

Άρβανον

Άρβανον
Βλέπε τεύχη από το περιοδικό «Άρβανον»

Β'Συμπόσιο Ιστορίας-Λαογραφίας

Β'Συμπόσιο Ιστορίας-Λαογραφίας
Β'Συμπόσιο Ιστορίας-Λαογραφίας Βόρειας-Δυτικής Αττικής(1992)

Arbërës-Arbanas

Μπεκτασήδες

Μπεκτασήδες
Βλέπε γιά Αλήπασα-Ρήγα Φεραίο

Αρβανίτες καί Αλβανοί μετανάστες

Αρβανίτες καί Αλβανοί μετανάστες
«Αρβανίτες καί Αλβανοί Μετανάστες:Διαπραγμάτευση της Συλλογικής Ταυτότητας σε μιά αγροτική κοινότητα τού Νομού Αργολίδας» της Αγγελικής Αθανασοπούλου.

Ήπειρος-Ιλλυρίς

Arnaoutes

Arnauten-Albanesen-Skipetaren-Arbanitai

Ομοσπονδία Ελλάδας καί Αλβανίας

Ομοσπονδία Ελλάδας καί Αλβανίας
Ιωάννης Μπαλάσκας:Ομοσπονδία Ελλάδας-Αλβανίας,σλαυική επιβουλή είς βάρος τού Ελληνισμού

Σούλι καί Σουλιώτες

Η ζωή των Αρβανιτών

Αρβανίτικο Μοιρολόϊ

Οί Αρβανίτες της Αττικής

Η συμβολή των Αρβανιτών

Μήτρος-Τρούκης

Αρβανίτικα θέματα

Arbanasi

Γάμος καί Γαμήλια Σύμβολα

Τhe Highland Lute

Τhe Highland Lute
The Albanian national epic

Αρβανίτες καί Έλληνες

Η Ελληνο-Αλβανική Συμμαχία τού 1821

Η Ελληνο-Αλβανική Συμμαχία τού 1821
Grec et Arnaute Ethnographique des peuples de la Russie 1862 (Pauli Gustav Theodore Hristianovich) , http://skif-tag.livejournal.com/682663.html , http://fotki.yandex.ru/users/humus777/album/284616 , http://old.rgo.ru/2011/01/drugogo-roda-lyudi-arnauty/

«Η εικόνα της Αλβανίας καί των Αλβανών στην Ελλάδα τού 19ου αιώνα» τού Ν.Γκίκα

Η μάχη στη Σελλασία

Η μάχη στη Σελλασία
Funerary mask with helmet Gold funerary mask with bronze 'Illyrian' helmet from the cemetery of Sindos, circa 520 BC, Thessaloniki, Archaeological Museum,http://www.macedonian-heritage.gr/HellenicMacedonia/en/img_B1217a.html

Δελτίον της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας της Ελλάδος| Τόμος 5

Δελτίον της ιστορικής και εθνολογικής εταιρείας της Ελλάδος| Τόμος 5
Κορυτσά,Πελασγοί καί Ιλλυριοί,Γκέγκες καί Δωριείς,Μακεδονία καί Ιλλυρο-Πελασγοί, Πελασγικές Θεότητες κτλπ.

Αλβανοί,αποσπάσματα από «Ιστορία τού Ελληνικού Έθνους»

Έλληνες καί Αλβανοί της Κάτω Ιταλίας

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ

ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ
ΑΡΒΑΝΙΤΕΣ-ΑΡΒΑΝΟΝ

ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΛΒΑΝΟΙ

Αρβανίτες μουσουλμάνοι

Θεσσαλονίκη-Salonika

Албанец. 1829

The Spartan touch:albanian women who help their fighting men

Albanian Guard

Albanian Duel

Albania

Gegëria

Gegëria

Royal Albanian Gendarmerie

Αυλώνας-Vlorë(Λιαπουριά-Labëria)

Albanian wedding rejoicings

Gegëria

An old Albanian warrior(Greece)

Albanians firing at Turks in Istib

Albanians firing at Turks in Istib
Mάλλον θα εννοεί το γνωστό Ιστίμπεη.Albanians firing at Turks in Istib, in the Balkans. Illustration from French newspaper Le Petit Parisien. April 28, 1901

King Zog of Albania

King Zog of Albania
http://www.ebay.com/itm/King-Zog-of-Albania-w-sisters-in-traditional-native-costomes-1938-vintage-photo-/121387128131?pt=Art_Photo_Images&hash=item1c433c9543 , http://ellines-albanoi.blogspot.gr/2012/06/blog-post_9784.html

grecian and albanian costumes

The New King and Queen of Albania

Pogradec

A Prayer for Revenge

Albanians

A Rebel Chief from Albania

A Rebel Chief from Albania
THE SUN(1906)

Albanese mercenaries in a coffeeshop

Albanese mercenaries in a coffeeshop
A painting by Albert Franke

Tomb of Skanderbeg at Alessio(Lezhë)

Alessio-Lezhë (Gegëria)

Albanians at the tomb of Scanderbeg(Lezhë)

Tosks with Ghegs

Tosks with Ghegs
Oldest and Quaintest of Balkan Peoples By M. Edith Durham

Albania

Albania
1939

A Game of Chess(Gegëria)

A Game of Chess(Gegëria)
ALBERT JOSEPH FRANKE (German,1860-1924) , https://www.artrenewal.org/pages/artwork.php?artworkid=38058&size=large , http://www.liveauctioneers.com/item/11365716_attributed-to-albert-joseph-franke-german-1860 , http://www.masterart.com/Albert-Joseph-Franke-1860-1924-Board-Players-PortalDefault.aspx?tabid=53&dealerID=279&objectID=601523

Albanians

Albanians
The photo collection of Paul Siebertz,Albania in 1909

Albanier

Albanier
1815,Fremde Länder und Völker,Wilmsen, Friedrich Philipp.

Albanians-Gegëria

Study of Three Albanian Arnavuts and a Woman in Albanian Costume

En Albanie

Albania,The Love-Letter

Southern Albania

Αλβανία-Aπoλλωνία(1848)

Αλβανία-Aπoλλωνία(1848)
Edward Lear. http://oasis.lib.harvard.edu/oasis/deliver/~hou01475

Greek highland troops

Greece

Greece
Peoples Of All Nations Hammerton, J.A. Published by Educational Book Co., London, 1920 , http://www.abebooks.com/Peoples-Nations-Hammerton-J.A-Educational-Book/954598915/bd

Modern Greek Peasants

Greek funeral at Levadeia (Attica)

Greek funeral at Levadeia (Attica)
1894

Έλληνες ποιμένες-Greek sheperds

Chicago(1949)

Albanians(Australia)